“Grote-verwachtingen-prijs” 2010

Ja, ik besef het, het jaar is nog erg pril en er staat vermoedelijk nog heel wat te gebeuren. Maar toch zou ik de “Grote-verwachtingen-prijs” 2010 willen uitreiken aan de gemeente Pittem.

En waar heeft deze landelijke gemeente deze eer dan aan te danken zal u denken. Wel aan de recent geplaatste personeelsadvertentie voor de betrekking van bibliotheekbediende (halftijdse functie/voltijdse inzet). Van betrokkene wordt, volgens de advertentie, verwacht dat hij/zij instaat voor de dienstverlening (waar werf je anders iemand voor aan?) en informatieverstrekking; het onder leiding van de bibliothecaris instaan voor het uitvoeren van alle administratieve taken en het uitvoeren van bibliotheektechnische werkzaamheden. Klapper op de vuurpijl: de gelukkige wordt ingeschaald op niveau D.

Ik weet het, Pittem is geen grootstad en naar ik, na wat zoeken op het internet, kan vaststellen werd er ook wel geld gestoken in de bouw van een bib en een uitleenpost. Maar wat denkt men met dergelijke personeelsadvertentie te bereiken? Dat er met de stijgende werkloosheidscijfers wel weer een hoger gekwalificeerd kandidaat de job wil (lekker weer wat geld op zak gestoken)? Of denkt men in Pittem echt dat dergelijke taakinvulling op D-niveau hoort ingevuld? Welke dienstverlening wil de gemeente dan in haar bibliotheek aanbieden? Misschien doen ze dan toch maar beter een oproep voor een gepensioneerde die over de duiven wil praten.

Ze hebben in Pittem echt wel nagedacht over de base-line van hun logo.

Interne klanten

In het visiedocument van onze bibliotheek was ook aandacht voor de uitbreiding van de dienstverlening naar interne klanten binnen het stadsbestuur. Vandaag is de eerste stap gezet naar de realisatie hiervan. In samenwerking met enkele medewerkers van het stadskantoor werd een projectvoorstel opgemaakt waarbij de Bibliotheek Turnhout het beheer van de vakliteratuur van de meeste stedelijke diensten op zich gaat nemen.

Vertrekkende uit de nood aan informatie van de stedelijke medewerker staat de bibliotheek niet enkel in voor aankoop, ontsluiting en ter beschikking stellen van de vakliteratuur maar ook budgetopvolging, abonnementenbeheer, informatiebemiddeling en collectiebeheer behoren tot de aangeboden dienstverlening. De aanwinsten, en na verloop van tijd ook de retrocollectie, zullen opgenomen worden in een apart bestand van de online catalogus zodat de stedelijke ambtenaren ten allen tijde kunnen nagaan welke vakliteratuur ter beschikking is en op welke dienst en bij welke persoon het materiaal kan opgevraagd worden. Bedoeling is de bestaande vakbibliotheek optimaal te benutten en de beschikbare middelen zo efficiënt mogelijk aan te wenden. De ontsluiting met SISO en trefwoorden helpt de medewerker snel op weg naar de benodigde informatie.

De expertise van de bibliotheek moet er toe leiden dat de informatievraag op de meest doeltreffende manier wordt beantwoord. Dit kan zijn door de aankoop van de vakliteratuur, maar evenzeer kan het antwoord gevonden worden in de eigen collectie van de bibliotheek of via een interbibliothecaire aanvraag.

Deze wijze van werken werd vandaag met projectomschrijving, flow charts en catalogusdemo voorgesteld aan het stedelijke managementteam. Na de voorstelling kregen we het fiat om het project effectief op te starten. Tegen 1 mei, nadat formulieren zijn opgemaakt, procedures zijn uitgeschreven, informatie en opleiding zijn gegeven en beperkte tests zijn uitgevoerd, wordt een eerste evaluatiemoment ingebouwd. We hebben er het volste vertrouwen in.

Winterslaap

Ik ben ontwaakt uit mijn winterslaap. De dikke vacht is afgeschoren en de langdurig opgepotte vetreserves worden weggewerkt. De tijd van hernieuwde actie is weerom aangebroken. De nieuwe uitdagingen (en ook nog enkele oude) liggen uitnodigend te lonken, klaar om aangegaan te worden:

• het visiedocument van onze bib is uitgeschreven en wacht op het officiële fiat;
• de zelfevaluatie van de bib is verwerkt en geduid, nu is het tijd voor de keuzes;
• het project ‘Integraal CollectieBeleid” is van start gegaan;
• de afspraken voor de verkennende gesprekken over de definitieve invulling van het personeelsorganogram worden gemaakt;
• …

Ondertussen verscheen ook het 4de nummer van de cultuurkrant Suiker met een interview met ondergetekende. De publicatie bood me de mogelijkheid om mijn visie op de bibliotheek te ventileren, een kans die ik niet kon laten liggen. De vorm waarin het gepresenteerd wordt laat ik voor rekening van de interviewer, maar achter de inhoud blijf ik onverminderd staan.

‘t Is goed geweest

Zopas de deur van de bibliotheek achter me dichtgetrokken na een vermoeiend, druk maar vooral heel leuk weekend in het teken van de strip. Het begon eigenlijk al weken geleden met de voorbereiding van de Jan Bosschaert tentoonstelling, maar de apotheose kwam er eigenlijk pas dit weekend. Zouden de bezoekers even enthousiast zijn over het gebodene als wijzelf?

De officiële opening gisterenmorgen was in ieder geval geslaagd. De nodige belangstelling met bovenop een enthousiaste Jan Bosschaert die meer dan in zijn nopjes was met het originele verjaardagscadeau. Nadien stroomden de stripenthousiasten binnen en dit samen met de normale zaterdagse bezoekers zorgde ervoor dat de teller ‘s avonds werd afgesloten op 1426. Meer moet dat echt niet zijn.

Vandaag, we waren uitzonderlijk open ter gelegenheid van de stripbeurs, kwam het wat traag op gang maar eenmaal de middag gepasseerd nam de belangstelling zienderogen toe. Uiteindelijk mochten we (op wat normaal een sluitingsdag is) 708 “vrienden van de strip” begroeten. Het leuke van zulke evenementen is dat je mensen over de vloer krijgt die vaak nog nooit (of lang geleden) in de bib geweest zijn. En van hun reacties kunnen we nog erg veel leren.

Onder andere dat we nog niet zo laagdrempelig zijn als we zouden willen. Het is ongelooflijk hoe vaak vandaag hoofden door de inkomdeur werden gestoken waarna de lijven slechts volgden nadat eerst de nodige overredingskracht werd ingezet. En eens binnen blijkt dat nieuwe bezoekers dan problemen hebben om opnieuw buiten te geraken. Ze vinden de uitgang niet!

Maar eigenlijk liep alles gewoon op wieltjes, niet in het minst vanwege de inzet van enthousiaste medewerkers. Want één ding weet ik ondertussen goed, je bereikt als bibliothecaris niets wanneer je niet kan terugvallen op een groep bevlogen gelijkgezinden.

Goed gevuld!

Dat is het minste wat van de dag van vandaag kan gezegd worden. De voormiddag een gesprek met Stijn Janssen, journalist van Suiker, het nieuwe Kempense  cultuurmagazine over de toekomst van mijn bibliotheek. Bij controle van de opgenomen tape had ik de indruk dat hij het toestelletje op fast forward had gezet; uiteindelijk bleek dat ik weer sneller gesproken had dan mijn schaduw.

Tussendoor de projector uitgetest met het filmpje over Jan Bosschaert dat vanaf zaterdag en verder gedurende twee maanden de retrospectieve van deze kunstenaar gaat opluchten. We hebben wat ramen moeten verduisteren om een presentabel beeld te krijgen. De korte dagen spelen hier in ons voordeel.

Vannamiddag presenteerden provincie en architecten hun ontwerp voor onze nieuwe balieruimte. Als je zo brutaal bent om een stuk van onze ruimte in te palmen, moet je wel met een goed alternatief op de proppen komen. De eerste indruk was niet direct negatief, al leerde een tweede lezing (en er komt er nog zeker een derde en vierde) dat er toch wel snel aan een aantal gegevenheden werd voorbijgegaan. Belangrijk was niet wat werd getekend, maar vooral wat niet werd getekend. Ik voel al aan mijn water dat er een ‘ja, maar… ‘ gaat volgen.

Tot slot nog eens door de bib gelopen om de opgehangen werken van Bosschaert te bekijken. Zowat elke vrije muurruimte is ingepalmd en nog is niet alles uitgepakt. Hier gaan heel wat bezoekers duimen en vingers bij aflikken.

Met de A van innoveren

Zij die me kennen weten dat ik een koele minnaar ben van de provincie (in eerste instantie de provincie A, maar bij uitbreiding ook de andere leden van de familie). Kort samengevat vind ik het een overbodig bestuursniveau waarvan de taken evengoed, zoniet beter, op een hoger (regionaal) of lager ((inter)gemeentelijk) echelon kunnen worden uitgevoerd. Deze overweging belet me echter niet om toe te geven dat af en toe toch een lovenswaardig initiatief uit de kokers van de provinciale breinen komt opborrelen.

Tot deze categorie behoort zeker het vandaag voorgestelde ‘subsidiereglement voor bibliotheekinnovatie in de provincie A’ (tekst nog niet beschikbaar op de website van het PBC). Hiermee wil de provincie de openbare bibliotheken uit haar werkgebied stimuleren om open te staan voor vernieuwing en verandering. Het verrassende aan het reglement is dat het daarbij niet enkel gaat om “technologische vernieuwingen of herinrichtingen, maar dat ook inventieve werkprocessen, creatief personeelsbeleid, inspirerende bibliotheekmarketing of originele ledenwerving” voor subsidiëring in aanmerking komen.

Natuurlijk had de maximale financiële tussenkomst nog hoger mogen zijn, had de papierberg wat mogen krimpen en de 5-jaren grens naar beneden mogen opschuiven. Maar ook met het huidige aanbod moet het de Antwerpse bibliotheken een innovatie-impuls kunnen geven. Het enige wat in het voorliggende reglement ontbreekt is de presentatie van de goedgekeurde projecten. Het kan niet de bedoeling zijn dat de toegekende middelen enkel de aanvragende bibliotheek en haar gebruikers ten goede komen; ook de andere bibliotheken moeten kennis en gebruik kunnen maken met en van het gepresteerde denk- en doewerk. Een forum waarop de projecten worden voorgesteld en toegelicht, lijkt me dan ook een welgekomen aanvulling; het Digitaal Kenniscentrum Vrieselhof het meest aangewezen instrument.

Een beetje mismoedig…

… ben ik wel geworden nu ik de volledige zelfevaluatielijst van Locus heb doorworsteld. Gelukkig betrof het de evaluatie van mijn bibliotheek en niet zo’n persoonlijke Flair-misschien-ben-ik-wel-een-geweldige-minnaar-bevraging. Met een dergelijk resultaat had ik in die test geen gensters geslagen, laat staan dat ik me nog met opgeheven hoofd tussen een vrouwelijk publiek had durven vertonen. Dit maar om te vertellen dat mijn eerdere vermoeden bewaarheid is geworden. We hebben met onze bib nog een heel lange weg te gaan. En al kunnen we wel wat lofwaardige pogingen voorleggen, de weg naar een goed georganiseerde, kwaliteitsvolle en stevig onderbouwde bibliotheekwerking zal nog erg lang zijn.

Is dit een reden om bij de pakken te blijven zitten? Natuurlijk niet, zelfkennis is het begin van alle wijsheid, en waar een wil is is een weg, en Rome werd ook niet in één dag gebouwd. Kortom, Locus kom op met die instrumenten dat we er aan beginnen!