Dwarskijker

Mooi meegenomen

2011-06-19T12:38:00.001+02:00

Vital Baeken, alias Vitalski, bekende dinsdagmorgen in het radioprogramma Joos dat hij in zijn kinderjaren de nodige bibliotheekmaterialen had ontvreemd uit onze bibliotheek. Deze bekentenis haalde bovendien de regionale pers zodat we ons toch verplicht voelden om te reageren. Het vermanende vingertje opsteken vonden we niet onmiddellijk stroken met het imago dat we nastreven en de feiten, dat moet toegegeven, reeds lang voorbij. We kozen dus voor een ludiek antwoord op onze bibliotheekblog. Dat ik hierbij kon rekenen op de meer dan vaardige pen van een medewerker was niet onbelangrijk en uiteindelijk hoopten we deze oorspronkelijk negatieve boodschap nog te kunnen keren in ons voordeel.

En het is gelukt! Het blogbericht was nog geen uur gepubliceerd of ik had reeds 2 regionale perscorrespondenten aan de lijn gehad (wat later resulteerde en 2 krantenberichten). De bezoekersteller op de blog tikte ook voortdurend aan en de link naar ons Facebookaccount zorgde voor een nog verdere verspreiding van onze boodschap. Opdracht geslaagd. Bovendien worden de onderhandelingen met Vitalski opgestart want, gebukt onder erg late wroeging, blijkt hij bereid om als ‘Wiedergutmachung’ alsnog een verlate tegenprestatie te willen leveren. Ik hou je op de hoogte.

Rit 10 : In het spoor van Tim Krabbé

2011-06-12T13:23:00.001+02:00

Deze tiende rit was de kers op de taart van onze fietstocht. Vandaag reden we Tim Krabbé achterna. Het traject was zoals beschreven in het ritverslag en de weersomstandigheden waren behoorlijk. Op een zeldzame regendruppel na bleef het droog, de wind blies zwak en zat niet echt tegen, de zon kwam herhaaldelijk door het wolkendek piepen maar de temperatuur was aan de lage kant. Lange zomerbroek en lange mouwen waren niet te missen attributen. Maar het landschap was wondermooi, zowel de gorges als de causes en als fietser is het dan toch steeds meer genieten dan opgesloten te zitten in een stalen autokooi.

Maar het leukste moest nog komen. Tijdens de voorbereiding had ik reeds op het internet gezien dat vandaag een Nederlandse wielertocht werd georganiseerd over het traject van “De renner” en dat Tim Krabbé zou meerijden. Tijdens onze eerste rustpauze na de klim uit het dal van de Tarn kwamen ze dan ook voorbijgefietst, onze Nederlandse lotgenoten. Toen we terug op onze fietsen klommen bleken zij net iets verder te ravitailleren en mijn ploegmaatje meende de schrijver herkend te hebben tussen het bonte gezelschap. Een doldwaze gedachte begon in me op te komen: misschien passeerden we in de loop van de dag nogmaals hun ravitailleringspost en misschien was Tim Krabbé net ook aanwezig en misschien kon ik dan… Maar verdomme, net nu lag mijn boek nog in de CdH bij de bagage en niet in de auto zoals alle vorige dagen.

Toen we in de namiddag het dorpje Camprieu doorfietsten stond hij daar weer, de bevoorradingswagen van de Nederlanders. Misschien toch eens voorzichtig informeren of… En ja hoor! Tim Krabbé was inderdaad van de partij en meer zelfs hij fietste een vijftal minuten achter ons en zou dadelijk de post binnenvallen. En zo geschiedde. Ik ben nu de trotse eigenaar van een gemoedelijke babbel met de fietsende schrijver én van een gehandtekende landkaart van de Tour du Mont Aigoual met opdracht.

Ik schrijf dit verlate ritverslag op mijn vertrouwde werkplekje, thuis in Beerse. Het boek van Krabbé staat terug op zijn vaste plekje tussen “De leraar” van Bart Koubaa en “De Grot”, één van zijn andere boeken. De tocht zit er op, het geheugen is weer een massa fotootjes rijker, de thuisblijvers zijn grondig geknuffeld en onze trouwe begeleiders duizendmaal dank verschuldigd voor hun geweldige steun zonder welke fietsen op onze manier onmogelijk zou zijn.

Rit 9 : De Cevennen in alle pracht

2011-06-12T12:00:00.001+02:00

Er was inderdaad geen wifi en zelfs geen gsm-verbinding in onze laatste CdH. Vandaar dit uitgesteld verslag van onze twee laatste ritten.

Het vertrek uit St-Mamert-du-Gard verliep in opperbeste stemming, stralend blauwe lucht, zachte temperatuur en weinig wind. Boven de bergen in het westen hingen wel wolken maar voorlopig zonder veel dreiging. De eerste dertig kilometer gingen over heuvelig terrein; niet zo hoog maar best vermoeiend door de constante opeenvolging van klimmen en dalen. Bovendien hebben veel hellingen hier het kenmerk dat ze hol liggen. Vaak liggen korte hellingen bol waardoor het steilste gedeelte zich onderaan situeert en het bovenaan tegen de top afvlakt. Op zo’n helling kan je de snelheid uit de vorige afdaling maximaal benutten om dit steile gedeelte te overwinnen en kan je tegen het einde met minder inspanning de top halen. Op een holle helling ligt het moeilijkste stuk bovenaan en is al veel van je daalsnelheid afgenomen waardoor de benen op het laatst heel wat meer werk moeten verrichten.

Tussen Anduze en Saint-Jean-du-Gard volgde de weg nog de loop van de Gardon waardoor al te hoge stijgingspercentages uitbleven en we volop konden genieten van de schoonheid van de ruige beboste hellingen. Eenmaal voorbij Saint-Jean-du-Gard was het echter tijd voor het zwaardere werk; via de Col de St-Pierre kwamen we bovenaan de Cevennentoppen en op de Corniche des Cevennes terecht. Het weer bleef mooi en helder en vanop de weg keken we ver uit over de donkergroene heuvels. Eenmaal bovenop de Corniche bleef de weg gestaag verder stijgen tot we voorbij het dorp Le Pompidou de 1.000 meter bereikten. Daarna bleef de weg een tijdje op deze (winderige en frisse) hoogte lopen om daarna een duik te nemen naar het dal van de Tarnon. Alle verloren hoogtemeters konden we nadien weer recupereren in de klim naar de laatste col van de dag, de 1031 meter hoge Col de Perjuret. In de aanvang van deze beklimming staat het monument voor de beroepsrenner Roger Rivière die hier tijdens de Ronde van Frankrijk in 1960 tijdens de afdaling ten val kwam, in het ravijn viel en verlamd achterbleef.

Vanop de Col de Perjuret lag de meet in het verschiet. Een 5 kilometer lange afdaling naar het dorpje Gatuzières waar een schriele wegwijzer verwees naar het gehucht Jontanels verderop. De smalle weg kronkelde bergop doorheen het bos en stuurde ons recht het hol van Pluto in. Toen we ons al lang afvroegen of we niet verkeerd waren gereden kregen we na een bocht in de weg een drietal huizen te zien waaronder onze CdH. Het einde van de wereld maar wel een hartelijke ontvangst, nette en ruime kamers, degelijke en lekkere kost maar zoals verwacht geen wifi, noch gsm-ontvangst. Wie het mocht interesseren: de CdH staat te koop.

Dag 11 : Inpakken en terugwezen

2011-06-11T08:00:00.000+02:00

De fietsvakantie 2011 zit er op. Rest alleen nog de lange terugreis dwars door Frankrijk naar het noorden. Via de Gorges de la Jonte en de vallei van de Tarn nemen we in de buurt van Millau de snelweg om die een duizendtal kilometer verder in de buurt van Leuven opnieuw te verlaten.

Misschien zijn tijdens de terugreis reeds de eerste aanzetten voor de fietsvakantie 2012 gegeven.

Rit 10 : De “Tour du Mont Aigoual”

2011-06-10T08:00:00.001+02:00

“Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.”

Zo begint het boek “De renner” van de Nederlandse auteur Tim Krabbé. Het is zijn hoogstpersoonlijke verslag van de Tour du Mont Aigoual en één van de beste boeken (zoniet het beste) die ooit over wielrennen geschreven zijn. Het boek is ondertussen aan zijn 25ste druk toe en vindt nog steeds nieuwe lezers. Ik veronderstel dat elke wielertoerist die het werkje gelezen heeft de behoefte voelt om de beschreven rit zelf te rijden. Ik heb het gelezen, meermaals zelfs, en op één dag zou het er zeker van komen. Vandaag dus.

De echte Tour du Mont Aigoual start in Meyrueis maar onze CdH ligt een aantal kilometer voor het stadje zodat onze tocht wat vroeger op het parcours begint. Tijdens de rit krijg je de vele gezichten van de Cevennen te zien. Het eerste stuk gaat 21 kilometer in licht dalende lijn door de Gorges de la Jonte tot we in Le Rozier een bocht van 90 graden naar rechts nemen, de Gorges du Tarn in. Hier rijden we 10 kilometer lang tussen de steil oprijzende kalkrotsen op een constant slingerende weg tot in Les Vignes. Daar draaien we rechts de brug over de Tarn op en dan de rotswand op, een klim van 5 kilometer met enkele haarspeldbochten naar de Causse Méjean. Op dit kalkstenen hoogplateau schommelt de hoogte rond de 1.000 meter en afhankelijk van de weersomstandigheden wordt dit een plezierrit of een marteling. Bijna 30 kilometer opboksen tegen regen en wind is op deze hoogvlakte allerminst een pretje. Als de zon schijnt daarentegen en de wind nog meezit… Een korte afdaling doet ons uiteindelijk opnieuw in Meyrueis belanden waar we de tweede lus aanvatten.

Bij het verlaten van het stadje in zuidelijke richting gaat het snel weer flink bergop richting Causse Noir, iets lager maar even onherbergzaam als de Causse Méjean. Na een tiental kilometer is het opnieuw afdalen in het dal van de Trèvezel om vanaf Trèves en via de gelijknamige Gorges op te klimmen richting Mont Aigoual, de hoogste top in de Cevennen (1567 m) en bekend als de watertoren van Frankrijk. Hopelijk valt het vandaag wat mee want van onze vorige kennismaking met deze berg in 2004, als onderdeel van de 100 Cols Tocht die we toen reden, herinner ik me nog steeds de plensbuien, de mist en de koude. Eenmaal de top voorbij gaan de laatste 20 kilometers van onze fietsreis in dalende lijn richting Gatuzières en de ondertussen bekende CdH. Daar gaan de fietsen vandaag nog het dak van de auto op, wordt de bagageruimte opnieuw op orde gebracht na 10 dagen wielerchaos en verzeilt de wielerkleding in de linnenzak voor een grondige wasbeurt.

Rit 9 : Van St-Mamert-du-Gard naar Gatuzières

2011-06-09T08:00:00.001+02:00

Schreef ik enkele dagen geleden dat de rit doorheen de Gorge de l’Ain vermoedelijk de mooiste van dit jaar zou zijn, de tocht van vandaag staat zeker mee op het ereschavot. Niet zo lang (116 km) maar behoorlijk wat klauterwerk. En het klimmen begint al bij de start. Eerst geleidelijk tot in Anduze met af en toe zelfs wat bergaf, nadien gaat het naar de Corniche des Cevennes en worden de hellingen steiler en langer. Na Anduze duiken we ook de bossen in van het Parc National des Cevennes om er niet meer uit te komen voor vanavond.

Vertrokken op ongeveer 100 meter boven de zeespiegel stijgen we tot 1026 meter op de Col des Faïsses om nadien weer af te zakken tot 632 meter in Salgas. Nadien klimmen we over 11 kilometer opnieuw tot 1031 meter op de Col de Perjuret, een achttal kilometer voor de CdH in Gatuzières. Hier in het gehucht Jontanels blijven we 2 dagen in “L’Ousto di Pastre”.

Rit 8 : De trek naar het westen

2011-06-08T18:11:00.002+02:00

We zijn vannamiddag goed aangekomen in St. Mamert met zonneschijn en een aangename temperatuur. Dat was vanmorgen wel even anders. Toen we gingen ontbijten werden de hemelsluizen geopend en viel de regen bij bakken neer uit de vaalgrijze lucht. Ik heb doorgaans wel een ander beeld wanneer ik aan de Provence moet denken. Gelukkig was het op het moment van vertrek al minder aan het regenen al behoorden regenjasje en lange broek wel weer tot de uitrusting. Echt koud was het niet, maar het fietst toch iets prettiger.
Onze fietsjes hadden ook snel alle glans verloren want ik had de eerste kilometers getrokken door de kleine weggetjes tussen de wijngaarden en de vettige aardkluiten waarmee die bezaaid waren zorgden voor een niet zo fraai spikkelpatroon op de Merckx. Na een halfuurtje hield het op met regenen al bleef de lucht nog geruime tijd zwaar betrokken. Of de Ventoux de Provence nog domineerde kan ik je niet vertellen, de ganse dag bleef de berg in nevel gehuld.

Voor het overige verliep de tocht voorspoedig. Er lag inderdaad een fietspad op de brug over de Durance, je kon over de koppen lopen in het centrum van St. Remy de Provence, Les Beaux lag er indrukwekkend te wezen en wat verder zetten we voor het eerst deze reis koers noordwestwaarts. Gevolg: de wind die tot dan in ons voordeel had geblazen werd nu een geduchte opponent. Het doorkruisen van de centra van Tarrascon en Beaucair ging zonder problemen en even later ging de zon zelfs een beetje uitbundig doen toen we de garrigues doorkruisten. We hebben bovendien weer een nieuwe kluunact op ons palmares staan. Toen we voor een opgebroken en onmogelijk te passeren spoorwegovergang kwamen te staan, noopte de voorziene wegomleiding ons tot ettelijke bijkomende kilometers. Gelukkig stonden wat verder enkele spoorwegarbeiders die ons op vriendelijk verzoek veilige doorgang gaven over de spoorwegberm al viel dat klunen over die grote spoorwegkeien niet echt mee.

Morgen begint het echte klimwerk met de Corniches des Cevennes en belanden we weer in een totaal ander landschap. Als ook de weergoden ons gunstig gezind zijn. Mogelijk is dit ook het laatste live-verslag tijdens onze tocht. De CdH waar we de volgende 2 nachten zullen verblijven beschikt, zo vrees ik, niet over wifi. In dat geval krijg je kort na terugkeer thuis een laatste berichtje voorgeschoteld.

Vanuit de Gard, de groeten.

Rit 8 : Van Violès naar St-Mamert-du-Gard

2011-06-08T08:00:00.000+02:00

Voor het eerst dit jaar gaat het niet steeds zuidwaarts maar wordt de koers ongeveer halfweg verlegd naar het westen. We ruilen de Provence in voor de Languedoc. De rit is opnieuw wat langer (141 km) maar het klimwerk blijft beperkt. We laveren zowat de ganse dag tussen de toeristische trekpleisters al laten we de echte centra voor wat ze zijn en zoeken eerder de autoluwe landwegen op. De drukte en het autoverkeer zullen we niet kunnen ontwijken bij het oversteken van de Durance. Bruggen zijn hier schaars en de luchtfoto’s op Google Maps doen een fietspad vermoeden op onze oversteekplaats maar de realiteit zal moeten uitwijzen of dit ook werkelijk zo is. Omrijden naar een volgende brug is niet echt een optie.

Kort daarna staan we in St-Rémy-de-Provence voor de Alpilles en volgt de klim via de archeologische site van Glanum naar Les Baux-de-Provence. Met wat geluk belanden we hier rond etenstijd en is het bezoek meer dan een zijdelingse blik vanuit het fietszadel. De molen van Daudet wat verderop is ooit al bekeken, dus daar kunnen we de bocht mooi afsnijden. We zitten nu trouwens op het meest zuidelijke punt van deze rondrit; de Middellandse Zee klotst een dertigtal kilometer verder maar pootjebaden is voor een andere keer. Ook voor het dwarsen van de Rhône moeten we door de drukke centra van Tarascon en Beaucaire om daarna nog een stuk “Nationale” af te werken in de Rhône-delta vooraleer opnieuw rustiger wegen kunnen opgezocht. We rijden dan in een ruime noordelijke bocht omheen Nîmes door de garrigues van de Gard. Indien je de streek ooit bezocht en de heuvels bedekt met het stekelige struikgewas hebt getrotseerd, begrijp je dat de maquisards hier een veilig onderkomen vonden voor hun belagers. Eindpunt van de dag is “La Mazade” in Saint-Mamert-du-Gard.

Rit 7 : Een race tegen het onweer

2011-06-07T16:54:00.002+02:00

Ja, beste lezer, de vooruitgang staat niet stil. Zowat elke CdH blijkt over wifi te beschikken, ook ons huidig onderkomen in Violes waardoor ik opnieuw kond kan doen van ons wedervaren. Het ontbijt vanmorgen was reeds om halfacht beschikbaar zodat we weer vroeg op het zadel konden klimmen voor een niet zo lange tocht.
We waren nog niet zo ver gevorderd, het centrum van Romans, toen we het gezelschap kregen van een sympathieke Nederlander ( oh ja, ze bestaan wel echt). Hij was met fiets en fietskar op weg naar Portugal en vertrokken in Groningen en dus nog lang niet ter bestemming. Zijn planning was gelukkig niet zo strikt als de onze en regelmatige rustpunten waren ingecalculeerd. We reden een tiental kilometer samen op en zo kwam ik te weten dat ook hij een blog (erikgaatnaarportugal.blogspot.com) bijhoudt met nieuws voor het thuisfront. Mag ook wel als je denkt ongeveer drieeneenhalve maand weg te zijn. Dus, beste blogvriend, indien je Erik een hart onder de riem wil steken tijdens zijn omzwerving doorheen een stuk van Westeuropa, laat een aanmoediging na op zijn blog.
Onze eigen rit verliep voorspoedig. De lucht was vanmorgen betrokken en even was er wat gedruppel, maar eigenlijk het spreken niet waard. Een stuk van het traject hadden we tijdens een vorige tocht reeds gedaan en enkele kleinere landwegen op het einde had ik tijdens een vakantie reeds met mijn dochter Liesbeth verkend. Voor de middagpauze kozen we een plekje dat ook bij Gerd en de dochters bekend is (maar mogelijk niet de herinnering): het kapelletje anex schoolgebouw/marie op de berg vlak voor Grignan.
De reus van de Provence was niet te bespeuren. De volledige berg, en trouwens ook de omliggende bergen, waren gehuld in pikzwarte lucht waardoorheen bij regelmaat felle bliksemschichten schoten. Omdat het dreigende wolkendek ook onze kant uitkwam, werden de laatste twintig kilometers een race tegen het onweer. Wij wonnen! Blijkbaar geen grote verdienste want toen ik onze gastheer vertelde over onze wedren kreeg ik te horen dat het om de CdH niet zou regenen. Het onweer blijft tegen de bergen plakken ook al zijn die in vogelvlucht slechts een vijftal kilometer verwijderd.
En inderdaad, ik zit hier buiten op het terras, verscholen voor de felle zon mijn blogbericht te schrijven terwijl Eric en Mieke in de keuken, want ja die hebben we, een stevige spaghettisaus bereiden. 't Is eens wat anders dan het eten kant en klaar voorgezet te krijgen. De korte strooptocht in een nabij grootwarenhuis heeft ook enkele Pelforths opgeleverd die we straks op ons zuiders terras gaan degusteren. De lucht boven de Dentelles de Montmirail en de achterliggende Ventoux is ondertussen ook opgeklaard al vraag ik me af of ons tijdelijke fietsmaatje droog ter bestemming is geraakt.
Aan allen op het thuisfront de groeten van op de grens tussen Drome en Provence.

Rit 7 : Van St Bardoux naar Violès

2011-06-07T08:00:00.002+02:00

Of de Drôme van Noord naar Zuid. In een nagenoeg rechte lijn doorkruisen we vandaag het departement van de Drôme waarbij we de voorkeur geven aan de zachte hellingen in de buurt van de Rhônevallei boven de stevige klimpartijen in de Vercors. De rit is in vergelijking met de voorgaande dagen ook een stuk korter: 125 kilometer moeten we afmalen. Kort na de start moeten we ons een weg banen door het centrum van Romans-sur-Isère waarna iets meer dan 30 kilometer bijna vlakke weg volgt tot in Crest. In dit plaatsje met de hoogste donjon van Frankrijk (52 meter) steken we de rivier over die haar naam leende aan het departement. Dan wordt het terrein meer geaccidenteerd en de route op de Michelinkaart is nu stevig voorzien van de (bij fietsers zeker bekende) hellingshaakjes (= < of >). Maar het stuk tussen Crest en Grignan zorgt zeker niet voor verrassingen. In 1998 was het ook onderdeel van de route en tijdens de familievakantie van 2007 heb ik er ook nog een stuk van verreden.

Na het lieflijke Grignan, met het kasteel waar Madame de Sévigné veel van haar tijd doorbracht (zeker een bezoek waard), vlakt het terrein af en belanden we in het departement van de Vaucluse. We doorkruisen velden en wijngaarden om uiteindelijk aan te belanden op het wijndomein Maison Plantevin in Violès. Violès ligt een tiental kilometer oostelijk van Orange en aan de voet van de Dentelles de Montmirail waarvan de spitse kalksteentoppen de reus van de Provence aan het oog onttrekken. Een beklimming van de Mont Ventoux zit dit jaar niet in de planning. Hij staat reeds driemaal aangeturfd op het palmares en het eigenlijke doel van deze trip ligt elders.

Rit 6 : Regen (een beetje toch)

2011-06-06T18:54:00.002+02:00

Het heeft de ganse nacht geregend aan de Ain en ook toen we opstonden viel er nog wat neerslag. Vertrekken konden we pas na negenen want het ontbijt werd pas vanaf halfnegen geserveerd. Laat voor enthousiaste fietsers maar het aanbod was dan weer wel meer dan bovengemiddeld (dus niet enkel brood met jam).
Ik ben vanmorgen vertrokken in lange broek en regenjasje want het regende nog een beetje en koude spieren fietst niet lekker. Lang heeft het druppelen niet geduurd. Reeds na een halfuurtje bleef het droog en geleidelijk werd ook de lucht minder grijs. Tegen de voormiddagpauze verschenen reeds de eerste blauwe gaten in het wolkendek en toen kort daarop een nijdige helling diende beklommen, was ik blij mijn regenjack en lange broek te kunnen afgeven. De rest van de dag hebben we opnieuw onder een stralendblauwe hemel kunnen fietsen en het werd zelfs behoorlijk warm in de Drome. Het passeren van Lyon verliep wonderwel goed. De uitgekozen route verliep grotendeels over erg landelijke wegen en dit op enkele kilometers afstand van de miljoenenstad. Eenmaal de stad achter ons gelaten werd het landschap echt zuiders en de Drome lag er gewoon schitterend bij.
Nu zit ik aan tafel terwijl ik net het aperitief door mijn keelgat heb gegoten. Voor mij kijk ik door het raam op de bergen van de Vercors en ondertussen wordt het voorgerecht opgediend. Tijd dus om af te sluiten.
Groeten aan hen die het zeker niet zo goed hebben als wij.

Rit 6 : Van Neuville-sur-Ain naar St Bardoux

2011-06-06T08:00:00.000+02:00

Vandaag een rit met twee gezichten: het eerste en laatste deel loopt door eerder rustig en landelijk gebied maar het middendeel kruist de regio van Lyon en ook al zoeken we de kleine wegen op (zo dit al kan), het blijft uitkijken en de fiets-gps zal van pas komen.

Die fiets-gps (Garmin Edge 705) is ondertussen een onmisbaar instrument geworden. Het apparaatje combineert de functionaliteiten van fietscomputer, hartslagmeter en gps maar vooral die laatste functionaliteit bewijst nu haar nut. Tot voor enkele jaren behielp ik me met een plastic toestelletje waarin ik mijn uitgetekende Michelinkaarten kon steken die al rijdende konden worden verder gedraaid waardoor steeds de actuele plaats in beeld bleef. Met het vorderen der jaren werd het al rijdende kaartlezen steeds moeilijker en een bifocale fietsbril bood ook maar tijdelijk soelaas. De fiets-gps was dan ook een welgekomen oplossing. De route is volledig in het ding opgeslagen en een geluidsignaal in combinatie met een visuele aanduiding signaliseert elke afslag of wending. De kaartrol heb ik ook nog steeds op mijn stuur gemonteerd maar die dient enkel nog om overzicht te houden en is niet echt noodzakelijk.

Vanuit Pont-d’Ain rijden we in een boog richting Lyon om de al te drukke wegen te vermijden en doorkruisen daarbij La Dombe, een streek bezaaid met meertjes, kastelen en nietige dorpjes. Na een veertigtal kilometer draait de weg pal zuidwaarts waarbij we de luchthaven en de industrieterreinen daaromheen op onze weg vinden. Eenmaal dit minder aangename stuk verteerd is het op en neer in de heuvels ten oosten van Vienne; niet hoog maar de korte nijdige hellingen wegen na een tijdje ook door en dit blijft zo wanneer we de Drôme des Collines binnenrijden. Via de kleinste weggetjes, ideale fietspaden, gaat het verder zuidwaarts tot we net voorbij St-Donat-sur-l’Herbasse na 150 km in La Miellerie aanbelanden te midden de abrikozenbomen.

Rit 5 : Bericht van aan de boorden van de Ain

2011-06-05T17:06:00.003+02:00

Beste lezer, we zijn hier werkelijk met onze poep in de boter gevallen. De CdH is een heerlijk landhuis dat geschiedenis uitstraalt en de ligging aan de oever van de Ain is onovertroffen. Vanuit het raam waaraan ik nu in het zonnetje zit te typen, heb ik uitzicht op het blauwgroene water van de rivier dat met luid geraas over een stuw komt gestroomd. De kamers zijn onberispelijk en er is zelfs een apart keukentje beschikbaar waar we onze picknickspullen kunnen afwassen. Er is wel geen wifi maar de eigenaars laten me zonder problemen gebruik maken van hun computer. Bijgevolg moet u ook nu uw dagelijks ritverslag niet missen.

Vannacht heeft het in Arc-et-Senans flink geregend maar deze ochtend was de lucht opgeklaard. Er dreven wel wat (grijze) wolkjes in het blauwe zwerk maar niets liet voorzien dat het spoedig zou gaan regenen. Bovendien was de temperatuur nog steeds behaaglijk en de lucht gezuiverd door de nachtse regenbui. Omstreeks halfacht zaten we reeds met de beentjes onder de ontbijttafel en drie kwartier later beklommen we reeds ons carbonnen (respectievelijk titanium) ros.
Zoals in het blogbericht geschreven was de natuur vandaag op haar best maar de regen had ze weer tevoorschijn doen komen, de gladde donders. De voorbije dagen was ons reeds een zeldzaam en verdwaald exemplaar in stofjas onder de ogen gekomen, maar vandaag waren ze weer talrijk op het appel, de gladjanussen. Ik heb het, beste blogverslinder, over de naaktslak waarvan u in bijgevoegde illustratie een volgroeid exemplaar te zien krijgt. Deze bruinoranje slierten komen in groten getale het wegdek opgekropen in vochtige omstandigheden en de wegen waren, vooral in de bossen nog niet volledig opgedroogd. Eén enkel onding valt nog te vermijden maar wanneer de duivels als een Romeinse falanx ons pad kruisen vallen ze moeilijk te ontwijken. Het resultaat van een dergelijke ontmoeting is een slijmerige plek op de weg en een kleverige substantie op de schuine buis die 's avonds na aankomst slechts met de grootste moeite en heel veel water valt te verwijderen.

De Juraheuvels lagen de ganse voormiddag groen te wezen en de talrijke hoorndragers liepen al klingelend door de weiden. De eerder zeldzame auto's konden zonder veel problemen genegeerd worden. De zon bleef tot de middag meestal van de partij al nam het wolkendek in omvang toe en werd de kleur ervan steeds grijzer. Nog geen vijf minuten na het beëindigen van onze middagstop was het zo ver. Onze begeleiders mochten zich klaarmaken, niet voor het lossen der duiven maar voor het aanreiken der regenjasjes. De lucht was ondertussen zo zwanger geworden van regendruppels dat het pakket te zwaar geworden was om hoger te blijven dan ongeveer 1 meter 70 (de hoogte van het bovenstuk van mijn fietshelm wanneer de eigenaar van het kleinood het bewuste deksel op zijn hoofd heeft en hiermee op zijn fiets gezeten is). Mijn excuses beste lezer dat onderhavig blogartikel de allures begint aan te nemen van een uit de kleigrond onttrokken boerenroman, maar de vandaag aanschouwde pastorale landschappen hebben blijkbaar een gevoelige snaar geraakt.
Met het voorgaande wil ik enkel duidelijk maken dat tijdens onze tocht doorheen het dal van de Ain de hemelsluizen een tweetal keer opengingen waardoor de herinneringen aan onze Frankrijktochten van de voorbije jaren terstond opdoken. Maar een twintigtal kilometer voor de aankomst in de CdH verdwenen de wolken en begon de zon opnieuw in alle glorie te stralen, zodat we opgedroogd onze overnachtingsplaats bereikten.
De fietsjes zijn ondertussen gepoetst, net zoals de vermoeide lijven en straks zoeken we een eettent op omdat ook de innerlijke mens moet worden voldaan. Daarna het nestje in om morgen met frisse moed de tweede helft van onze fietsvakantie aan te vatten.
Van aan de boorden van de Ain de groeten aan de thuisblijvers.

Rit 5 : Van Arc-et-Senans naar Neuville-sur-Ain

2011-06-05T08:00:00.000+02:00

We keren vandaag de zoutziederij in Arc-et-Senans letterlijk de rug toe en zetten koers naar de hellingen van de Jura. Deze rit is landschappelijk één van de mooiste van de reeks, zeker wanneer we het weer meehebben. Na een twintigtal kilometer brengen we reeds een blitzbezoek aan Arbois, de hoofdstad van de Jurawijnen en ooit verblijfplaats van Louis Pasteur. Bij het verlaten van het stadje is het onmiddellijk klimmen geblazen en passeren we het keteldal (cirque) van Fer à Cheval om wat verder reeds het hoogste punt van de rit (582 m) te bereiken. We blijven nadien geruime tijd op ongeveer dezelfde hoogte fietsen terwijl links van ons de toppen steeds hoger worden.

In Crotenay na ongeveer 45 km belanden we aan de Ain, rivier die we verder zullen blijven volgen tot aan het einde van de rit. Stroomafwaarts wat betekent dat vanaf dit punt de weg hoofdzakelijk in dalende lijn loopt. Hoofdzakelijk, want af en toe verplicht de grillige loop van de stroom ons om nabije hellingen op te zoeken. Als het zonnetje straalt zullen de boorden van het meer van Chalain uitnodigen om halt te houden maar de 141 kilometer die vanavond op de teller moeten staan laten niet teveel oponthoud toe. Wat verder in Pont-de-Poitte verandert de Ain tijdelijk in het Lac de Vouglans, een meer van bijna 20 kilometer lang ontstaan door de stuwdam in Cernon. Nog even later belanden we in de Gorges de l’Ain doordat de rivier zich hier eeuwenlang een weg door de kalkrotsen geslepen heeft. De route volgt nu verder al kronkelend van links naar rechts de Ain tot in Poncin de rotswanden wijken en het dal richting Lyon zich uitplooit. Luttele kilometers verder wacht ons de CdH in Bosseron waar we op het terras naast de Ain kunnen bekomen van de inspanningen van de dag. Eten doen we vandaag ‘buitenhuis’ in een restaurant op loopafstand van ons verblijf.

Rit 4 : Er is een hoop te vertellen

2011-06-04T19:05:00.002+02:00

Vooreerst heb je gisteren mijn commentaar moeten missen wegens geen wifi beschikbaar bij Pierre Marolier. Groene vingers wel, maar even een draadloos netwerkje aanleggen voor de gasten; ho maar! Nee, alle gekheid op een stokje, Pierre was best een aimabel man, maar zijn CdH was eerder rudimentair, behalve de badkamer, daar was niets op aan te merken. Wat het eten betreft zou ik een heer van stand willen citeren: "een eenvoudige doch voedzame maaltijd".
De rit gisteren verliep zonder problemen. De zon deed meer dan behoorlijk haar best, het landschap was de moeite al stond de wind niet steeds gunstig.

Ondertussen zijn we in Arc-et-Senans aanbeland. Uiteindelijk stonden er vandaag 165 kilometer op de teller, maar het was weer een uitzonderlijk mooie etappe. Frankrijk op zijn best (wat kunnen die Fransen toch goede wegen aanleggen. Zelfs de kleinste landweg is doorgaans prima te befietsen.) Erg warm vandaag en de laatste 30 kilometer begon het onweer flink te dreigen wat resulteerde in een fikse plensbui tijdens de laatste tien kilometers van de dag.
We werden erg hartelijk onthaald in de CdH (ondanks de eerder gemelde reserveringsproblemen) en de familiesuite is best te pruimen ondanks de badkamer van een voorschoot groot. Mijnheer De Hoop is dus inderdaad al een achttal jaar overleden en de huidige eigenaren hebben de brave man zelfs nooit ontmoet. Dus vermoedelijk geen puddinkjes vandaag.
En nu ga ik eten. Ik heb honger gekregen van de tocht en mijn maatjes zijn ondertussen al vertrokken, aangetrokken door de hemelse geuren (dit is toch wel overdreven maar het ruikt wel lekker). Gegroet en misschien tot morgen.

Rit 4 : van Remoncourt naar Arc-et-Senans

2011-06-04T08:00:00.000+02:00

Hopelijk is de behoorlijk lange rit van gisteren goed verteerd want vandaag worden er ons weer 164 kilometers voor de wielen geschoven. Het terrein is bovendien ook wat geaccidenteerder en aan bomen ook geen gebrek. Als het zonnetje zich laat zien, vinden we zeker de nodige beschutting onder het lover van het Forêt domaniale de Darney waar ook de Saône zijn bron heeft.

Vrij snel komen we dan terecht in de regio Franche-Comté, een streek die historische banden heeft met onze eigen gewesten. De meet is getrokken vlakbij de Saline Royal in Arc-et-Senans, en niet zonder reden. In 1998 waren we hier reeds aanbeland op weg naar Saintes-Maries-de-la-Mer en in onze zoektocht naar voedsel, we logeerden toen in een CdH in een buurdorpje, werden we aangetrokken door de naam van een etablissement: “Hotel De Hoop”. De eigenaar heette zoals zijn hotel (of eigenlijk net andersom) en bleek een nogal eigenzinnige Nederlander die een hekel had aan Fransen (moet je in Frankrijk gaan wonen) en die bovendien de inboorlingen de nodige culinaire verfijning wilde bijbrengen. Zijn menukaart was eerder beperkt en bovendien nam hij zich de vrijheid voor ons de keuze te maken (hij wist vermoedelijk beter dan wij wat er in voorraad was). Het dessert moest zo wie zo pudding zijn want dat had hij nog in de koelkast staan. Kortom, ik vermoed dat hij in zijn culinaire kruistocht de nederlaag heeft geleden. Maar het natafelen maakte veel goed. Tot laat die avond hebben we zitten praten over de historische relaties tussen de Franche-Comté en Vlaanderen waarbij het ene na het andere boek uit zijn bibliotheek werd opgediept.

Enkele jaren later hebben we op de terugreis van een fietsvakantie nog eens halt gehouden bij “Hotel De Hoop” en zijn merkwaardige bewoner. En vandaag zijn we er opnieuw te gast. De afspanning heet nog steeds “De Hoop” maar is nu een Chambres d’hôtes met nieuwe eigenaars. Ik vermoed dat mijnheer De Hoop ondertussen het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld en daar zijn puddinkjes probeert te slijten.

Rit 3 : Van Foameix-Ornel naar Remoncourt

2011-06-03T08:00:00.000+02:00

Vandaag 156 km door het hart van Lotharingen. De route loopt bijna de ganse dag evenwijdig met de snelweg naar het zuiden maar de eerste helft aan onze linkerkant en ‘s namiddags ter rechterzijde. Tijdens de voormiddag doorkruisen we het regionaal natuurpark van Lotharingen, een licht heuvelend parcours bezaaid met meren en vennen waarbij bossen en wouden afwisselen met weidse velden.

Tussen Nancy en Toul dwarsen we de snelweg en het Forêt de Haye om in Pont-St-Vincent de Moezel over te steken. Nadien volgt het ene dorpje snel het andere op om uiteindelijk te stranden in Remoncourt, een tiental kilometer voor Vittel in het departement van de Vogezen. Eten en slapen doen we bij Pierre Maroulier die, getuige zijn website, duidelijk in het bezit is van een stel groene vingers. Als de kookpotten dezelfde toewijding genieten hoort u mij niet klagen.

Rit 2 : Geweldig genoten

2011-06-02T17:59:00.002+02:00

Ja, beste bloglezer, onze tweede CdH beschikt ook over wifi en dus mag je je nu ook weer verwachten aan een kadetjesvers verslag van ons wedervaren.
De zon stond al lang voor het opstaan te schitteren (zag ik door de gesloten gordijnen) en toen ik omstreeks halfacht de bedstede verliet was ook de buitentemperatuur al behoorlijk opgeklommen. Omdat onze hospita het ontbijt pas serveerde vanaf halfnegen had vroeger opstaan weinig zin. De rit was vandaag trouwens vrij kort, dus dat was niet echt een probleem.
We hebben vandaag echt een mooi stukje Wallonie (hulp, er staat geen trema op mijn qwerty-toetsenbord!) ontdekt. Schitterende landschappen met geweldige fietswegen en vandaag kon de Gaume inderdaad genieten van een aangenaam microklimaat. We zullen de fietsteven nog meer naar dit gebied moeten wenden. Wel was het parcours behoorlijk geaccidenteerd (net zoals dat stukje weg in die wondermooie afdaling richting Herboumont).
Na welgeteld 78 kilometer werd de Franse grens overfietst en vlakte het landschap ook uit. Onder een staalblauwe hemel nam het Frankrijkgevoel snel van ons bezit. Dit Frankrijkgevoel is moeilijk te beschrijven voor die ongelukkige die nooit de ervaring heeft mogen meemaken om te fietsen over verlaten Franse wegen onder aangename (neen zelfs ideale) weersomstandigheden. Het brengt de bezitter ervan in een staat van euforie waarbij de zintuiglijke waarnemingen bijdragen tot een staat van genade (te vergelijken met een orgasme maar 't duurt veel langer). Het was weer gewoon helemaal van ons.
De klok op de toren sloeg vier toen we het nietige oord Foameix-Ornel binnenreden en de enige dwarsstraat insloegen naar onze CdH. Prima locatie overigens, goede kamers en nette badkamers.

Toch een minder aangename verrassing toen ik mijn gsm vastnam. Een sms-je van het thuisfront met de boodschap om mijn webmail na te kijken in verband met een misgelopen reservering van een CdH. Ik had dinsdag net voor vertrek nog alle gereserveerde CdH's gemaild met de boodschap dat men ons gezelschap op de afgesproken dag mocht verwachten. Nu had 1 eigenaar laten weten dat er toch een vergissing was gebeurd en dat we zaterdag niet terecht konden in hun logement (ook al was een bevestigingsmail verstuurd waarop ze gereageerd hadden en was er een voorschot gestort). Na een telefoontje waarin ik in mijn mooiste frans (maar zelfs dan niet om aan te horen) onze zaak verdedigde, werd er toch nog een oplossing gevonden. Er zou wat geschoven worden met kamers en hun inhoud zodat uiteindelijk iedereen een bed zou kunnen krijgen.
Gelukkig, want zo'n situatie als vorig jaar waarbij we na een lange en inspannende rit voor een gesloten deur stonden, wil ik niet opnieuw meemaken. De rit van zaterdag is trouwens de langste uit het rijtje en meer hoeft dat die dag echt niet te zijn.

Rit 2 : Van Naomé naar Foameix-Ornel

2011-06-02T08:00:00.000+02:00

Was de rit van gisteren een kopie van die uit 2009, vandaag kiezen we reeds bij het buitenrijden van Naomé een andere richting. Het kompas wijst Zuidoost en meer dan de helft van de route loopt nog op Belgisch grondgebied. Een eerste plaatsnaam die bij velen een belletje zal doen rinkelen is Herbeumont, een toeristenvlek in het dal van de Semois. Dit betekent wel een leuke afdaling naar de rivier, maar nadien zal er natuurlijk weer geklommen moeten worden. We volgen de Semois stroomopwaarts tot Florenville in de Gaume (naar verluid heerst hier een aangenaam microklimaat, hopelijk ook op 2 juni 2011). De plaatselijke VVV wenst ons op haar website alvast een welgemeend (en hardnekkig) welkom. Na Florenville verlaten we de meanderende Semois en wenden de steven naar de abdij van Orval. De kennismaking met het plaatselijke trappistenbier zal echter beperkt blijven tot het opsnuiven van de brouwgeuren want een uitgebreide degustatie zo vroeg op de dag zorgt gegarandeerd voor “afgesneden” benen. Het gaat dan verder heuvel op en heuvel af tot we enkele kilometers voorbij Virton in Torgny de Franse rijksgrens bereiken.

Via het dal van de Chiers gaat het in dalende lijn, want stroomafwaarts, naar Longuyon. In deze streek van teloorgegane staalindustrie is het nu wel beter toeven dan eertijds al is het voor de plaatselijke bevolking niet eenvoudig om werk te vinden in eigen streek. Het laatste stuk van de rit loopt weer door de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog met de soldatenkerkhoven langsheen de route (vooral Duitse). Halt houden doen we na 121 kilometer in de CdH “Au bois de mon coeur” in Foameix-Ornel waar veel in het teken staat van muziek. Het beloofde avondmaal met streekproducten zorgt zeker voor een geslaagde afsluiting van de dag.

Rit 1 : Goed aangekomen in Naome

2011-06-01T18:16:00.002+02:00

De duiven zijn omstreeks halfvijf op hun kot gevallen na een voorspoedige vlucht. Het was nog wat frisjes vanmorgen toen we om tien voor negen op ons rijwiel klommen, maar het zonnetje scheen al flink en de voorbijdrijvende wolken konden de pret zeker niet bederven. Er stond wel een stevige wind maar tot onze grote tevredenheid waaide die uit het noorden. Een snelle blik op de kaart zal je dan duidelijk maken dat we de ganse dag konden rekenen op een flinke duw in de rug. Hierdoor schoten we bijzonder goed op, wat resulteerde in de nodige bevoorradingspauzes onderweg. De wegonderbreking in de buurt van Daverdisse noopte onze begeleiders tot een omweg maar voor fietsers met enige kluunervaring leverde het opbreekwerk van hoop en al tien meter geen noemenswaardig probleem op.
De douche hebben we al gehad, het krantje is al gedownload op de iPad en straks wachten de scampi's (kennen we nog van twee jaar geleden) en de filet de canard. De meteo voor morgen voorspelt nog beter weer dan vandaag. Kortom, onze fietsvakantie heeft een goede start genomen.
Vanuit het zuiden des lands de groeten aan de thuisblijvers.

Rit 1 : Van Sint-Joris-Winge naar Naomé

2011-06-01T08:00:00.000+02:00

De trouwe bloglezers met een ijzersterk geheugen zullen zich herinneren dat 2 jaar geleden (27 mei 2009) in deze blog reeds een bericht verscheen met dezelfde titel. En inderdaad, het parcours van vandaag is nagenoeg een exacte kopie van deze rit. Enkel onmiddellijk na de start verplichten wegenwerken ons de route enkele kilometers te verleggen maar voor de rest kunnen we terugvallen op de gps-route van twee jaar geleden.

Voor een beschrijving lees je dus gewoon het bericht van toen en na een tocht van 141 kilometer landen we ook nu weer in La Ferme du Grand Frêne. Toen kregen we scampi’s en kwarteltjes geserveerd, als de wifi nog beschikbaar is kan je hier straks lezen wat er nu op het menu staat.

Net zoals steeds kan je door te klikken op de kaart Google Maps openen en de route nauwkeuriger bekijken.

De voorbereiding zit er op

2011-05-31T08:00:00.000+02:00

De noodzakelijke trainingskilometers zijn afgemaald en de conditie is op peil (met dank aan het heerlijke voorjaarsweer), de beentjes zijn ingesmeerd, de route uitgestippeld, de racefiets gepoetst en de koffers gepakt. We zijn weer klaar voor de jaarlijkse fietsvakantie in Frankrijk. We, dat zijn mijn schoonbroer en ik als lustige trappers en mijn schoonouders als trouwe verzorgers. Voor de 15de maal reeds en dus behoorlijk op elkaar ingespeeld.

De tocht gaat weer zuidwaarts natuurlijk. Tien ritten doorheen “la douce France” (hopelijk niet teveel “la douche France” want daarvan hebben we de voorbije jaren ons deel wel gehad) met als slot een literair toetje; dat mag je verwachten van een bibliothecaris. Je kan onze belevenissen, net zoals de voorbije jaren, weer dagelijks volgen op deze blog. De iPad gaat ook mee zodat de beschikbaarheid van een internetverbinding op onze overnachtingsplaats kan resulteren in knapperig verse ritcommentaren.

Zij die gaan fietsen, groeten u.

Vrijheid, blijheid

2011-03-07T20:06:00.002+01:00

Op Kenniskantoor (cfr. vorige blogartikel) wordt vandaag de vraag gesteld waarom bibliotheken vanuit het standpunt klantvriendelijkheid niet steeds kiezen voor het aanbieden van een open draadloos netwerk aan hun bezoekers. Verwijzingen naar andere instellingen en organisaties die dit wel doen zijn daarbij snel gevonden. Onderliggend bespeur ik de vaststelling dat bibliotheken, ondanks het bijvoegsel openbaar, toch weer nodeloos belemmeringen opwerpen.

Wat het aspect beveiliging betreft kan, zoals ook in de discussie aangehaald, het standpunt worden gehuldigd dat de bezoekers voor zichzelf dienen uit te maken of ze hun gegevens al dan niet via een open netwerk willen versturen. Al kan je je hierbij wel de vraag stellen of de modale gebruiker zich wel bewust is van de “risico’s”. Het zou bijvoorbeeld een onderdeel van de dienstverlening van de bibliotheek kunnen zijn te zorgen voor een veilige werkomgeving.

In mijn reactie op Kenniskantoor schreef ik reeds over de extra dienstverlening die mijn bibliotheek via het draadloos netwerk wil aanbieden waardoor we ook gekozen hebben voor een gecontroleerde toegang. Maar los van deze concrete optie voor mijn bibliotheek, kan je je ook afvragen of de keuze voor een open netwerk op langere termijn het meest aangewezen is. Vanuit het standpunt van gemakkelijke toegankelijkheid van het informatieaanbod pleit alles voor het open netwerk zonder aanmeldingsbeslommeringen. Ook de lage drempel en de klantvriendelijkheid zijn eerbare doelstellingen. Maar ik maak me toch de bedenking of we uiteindelijk niet onze fundamentele opdracht als informatiebemiddelaar aan het ondergraven zijn. We beweren de kwaliteit van het aanbod in de bib te garanderen, onder andere door doelgericht collectiebeleid waarbij kennis en expertise van de bibliotheekmedewerker in de weegschaal worden geworpen (nietwaar fervente bestrijders van centrale collectievorming?). Maar wat het internet betreft leggen we ons blijkbaar zonder meer neer bij de dominantie van Google en andere zoekmachines en kunnen onze anders zo strikt gehanteerde kwaliteitscriteria zonder meer begraven worden. We geven onze bezoeker onbegeleide toegang tot het wereldwijde web en verwachten dan misschien nog dat hij/zij uit eigen beweging een aantal door het bibliotheekveld opgezette tools zal gebruiken.

Neem je wensen voor werkelijkheid beste collega’s maar ik vrees dat er meer nodig zal zijn om onze marktpositie te vrijwaren. Hoe lang zal het nog duren voor ook in jouw gemeente een keur aan gratis draadloze netwerken beschikbaar zal zijn? En wat heb jij met je open netwerk dan meer te bieden dan de supermarkt, de stamkroeg, het station en tutti quanti? Misschien heb ik dan met mijn gesloten netwerk, maar met een kwalitatief aanbod en daadwerkelijke ondersteuning, dat beetje extra dat de surfer naar de bibliotheek kan lokken. Althans zal Bibliotheek Turnhout haar opdracht als informatiebemiddelaar serieus ter harte hebben genomen.

Kenniskantoor

2011-03-03T23:25:00.001+01:00

Meer en meer collega’s vinden de weg naar Kenniskantoor, het informatieuitwisselingsplatform van Bibnet. En dat was ook de bedoeling. Dergelijke sites hebben maar zin wanneer voldoende bezoekers in de pen (i.c. in het toetsenbord) kruipen om informatie te delen. Enkele bemerkingen na meer dan een maand aanwezigheid op het web.

1. Inderdaad al meer dan 500 leden op het moment dat ik dit bericht schrijf, maar ik moet opnieuw vaststellen dat er heel wat “kijkers” zijn en heel wat minder “schrijvers”. Een vaststelling die ook al kon gemaakt worden voor de fora zaliger en voor alle andere kanalen die in het verleden al werden ingericht om bibliotheekmensen hun zeg te laten doen. Als ik me niet vergis heb ik hierover in een eerder blogbericht al eens mijn gedacht gezegd.

2. We hebben geen smoel in de bibliotheek. We zijn grijze muizen, stofjasgeschofte dwangarbeiders van het boekenrek. Meer zelfs, we zijn smurfen, blauwe karakterarme figuurtjes. Althans dat moet ik concluderen wanneer ik de ledenlijst van Kenniskantoor overloop. Waar zijn die karaktervolle koppen? Waar zijn die balie-adonissen en inspirerende informatiebemiddelaars? Waar de echte sociale netwerkfan zijn hele hebben en houden het net opgooit (inclusief soms beter gedelete foto’s) verschuilt de gemiddelde bibliotheekmedewerker zich achter een betekenisloos profielsilhouet. Denken we zo met de bib onze plaats te kunnen veroveren op het web? Maja, ben je er echt van overtuigd dat de imagocampagne succesvol kon worden afgesloten?

3. Er schort nog wat aan de structuur en opbouw van de site. De meeste tabs ogen wat rommelig en de navigatie is me, ook na herhaaldelijk gebruik, nog steeds niet helemaal duidelijk. De boodschap ‘recente activiteiten’ verwijst blijkbaar ook niet steeds naar een inhoudelijke inbreng zodat je hieraan geen boodschap hebt wanneer je snel de meest recente commentaren wil bekijken.

4. Ondanks de bovenstaande opmerkingen blijft het Kenniskantoor een lovenswaardig initiatief dat de tijd moet krijgen om te rijpen. De uitdaging blijft meer dan ooit om de bezoeker na een eerste kennismaking te verleiden terug te keren, en opnieuw, en opnieuw. En misschien volgt het schrijven dan ook wel.

De kop is er af

2011-02-26T22:01:00.001+01:00

Na een langzame start en een stevig middenstuk mocht ook de afsluiting van ons eerste bibcafé er wezen. De opkomst was meer dan behoorlijk en de drankjes gingen vlot over de toog (met dank aan onze inwonende vrienden van Strip Turnhout voor de gulle tractatie). Onze vers gepensioneerde medewerker Cor kreeg een gepast afscheid met lied aangeboden (met dank aan Frans Bauer voor de melodie) en een aantal collega’s testten de kwaliteit van onze vloerbedekking als dansvloer (met dank aan de niet-dansers voor hun mededogen). De minst aanstootgevende beelden hiervan kan je bekijken op onze biblog.

Cheers

2011-02-25T16:15:00.000+01:00

Zoals je wellicht wel weet heeft de Turnhoutse bibliotheek een gedwongen verhuizing naar een tijdelijke locatie achter de rug. Meestal biedt zo’n tijdelijke behuizing niet het comfort van de vroegere verblijfplaats, maar op bepaalde plaatsen kan dit toch best meevallen. Waar onze vorige personeelsruimte een eerder duister lokaal was in de kelder, zitten we nu 3 hoog met veel daglicht en uitzicht over de Turnhoutse daken. Bovendien kwamen we bij een eerste verkenning reeds tot de ontdekking dat een oud stedelijk meubel, na een lange omzwerving, opnieuw in het bezit was gekomen van een stedelijke dienst. Onze personeelsruimte herbergt namelijk de toog die een kleine eeuwigheid geleden tot het patrimonium van de stadhuisbar behoorde. Dergelijke fijne ontdekking inspireerde ons natuurlijk onmiddellijk: hier moest en zou een zinvolle herbestemming aan gegeven worden.

En ziehier! Vandaag krijgt dit trotse meubel een tweede leven in ons bibcafé “In ‘t Boek Toe”. Eénmaal per maand zijn collega’s, oud-medewerkers en gepensioneerden, beheerraadsleden, collega’s uit de sector cultuur en vrije tijd en politici welkom op de krukken voor de toog. Zo kunnen ze bij een democratisch geprijsd natje de werkweek afsluiten en/of herinneringen ophalen aan heroïsche tijden uit een ver bibliothecair verleden.

Een nieuwe start

2011-02-24T22:23:00.001+01:00

Vandaag is er weer een nieuwe mijlpaal gezet in de ontwikkeling van de Turnhoutse bibliotheek. Tussen 2003 en 2005 werden heel wat administratieve processen geautomatiseerd (beheer internetcomputers, RFID-zelfbediening, betaalautomaat, … ) en in 2009 werd een visiedocument neergelegd waarin onze dienstverlening voor minstens de volgende 10 jaar wordt uitgetekend. Als voorlopig sluitstuk werd deze voormiddag tijdens een algemene personeelsvergadering het nieuwe organogram voorgesteld dat ons de mogelijkheid moet bieden om de doelstellingen uit het visietraject ook daadwerkelijk te realiseren.

Als alles volgens plan verloopt zal op termijn van ca. anderhalf jaar een hele lichting nieuwe medewerkers actief zijn in functies die tot op vandaag in onze bib niet bestonden. Onze strooptocht op de arbeidsmarkt moet halfweg 2012 één collectiemedewerker (C-niveau), vijf consulenten (B-niveau) en één beleidsadviseur hebben opgeleverd.

Als eerste in het rijtje kan je momenteel kandideren voor de functie van consulent personeel en administratie. Opzet is dat deze medewerker heel wat administratieve taken die momenteel nog versnipperd zitten bij verschillende personeelsleden gaat uitvoeren en/of opvolgen. Deze rationalisatie moet het de andere medewerkers mogelijk maken om zich, meer dan voorheen, met de bibliotheekbezoeker bezig te houden.

Ook nog even vermelden dat voortaan voor geen enkele functie in onze bibliotheek nog een bibliotheekopleiding vereist is. Daarnaast kan elke medewerker die via de “grote poort” is aangeworven en beschikt over de nodige graadanciënniteit deelnemen aan bevorderingsexamens voor een hogere functie. Met andere woorden: beroepservaring en permanente vorming vormen een solide basis voor een stimulerende loopbaan in onze bibliotheek.

Bibschool Web Awards

2010-11-06T15:17:00.002+01:00

Inderdaad beste bloglezer, het is erg lang stil gebleven op deze site. De verhuisperikelen van de Turnhoutse bibliotheek (natuurlijk te volgen op de biblog) en andere zorgen waren verantwoordelijk voor deze writer’s block.

Het was dus des te meer opmerkelijk dat deze blog bij de nominaties verscheen van de Bibschool Web Awards. Als je laatste post van 2 juli dateert kan je moeilijk gewagen van een schrijfwaterval. Ik zal dus maar veronderstellen dat de keuze voor deze blog het gevolg is van het ontbreken van veel concurrentie. Of mag ik toch op een zekere waardering rekenen voor het af en toe formuleren van een “dwarse” mening? De dweperige fietsverslagen moet je er maar node bijnemen.

Wil je in de toekomst terug meer van dat, verhoog dan de morele druk op ondergetekende door ook uw stem uit te brengen op deze site. En voel zeker geen schroom om hierbij ook uw wereldwijdewebrelaties aan te spreken hetzelfde te doen.

Mémoires d’outre-tombe

2010-07-02T16:14:00.001+02:00

Niet elke bibliothecaris maakt het mee om vermoord te worden in zijn/haar bibliotheek. Ondergetekende heeft de (betreurenswaardige?) eer om als slachtoffer te mogen figureren in een moordcomplot, uitgedacht door enkele op sensatie beluste medewerkers om de collectie spannende boeken onder de aandacht van het lezerspubliek te brengen. Ze stonden te dringen om op te mogen draven in het lijstje van verdachte collega’s en zelfs enkele medewerkers van andere stedelijke diensten boden spontaan hun medewerking aan. Het meest bizarre en vergezochte motief werd bovengehaald waarbij dan ook nog sympathie kon worden opgebracht voor de dader, maar het meest voor de hand liggende, de crime passionel, bleef buiten zicht.

Kortom, ik ben verplicht om me gedurende twee maanden gedeisd te houden wil de opgezette actie ook maar enige kans op succes hebben. Of onderschat ik schromelijk het inlevingsvermogen van de gemiddelde bezoeker van onze Turnhoutse bib?

Gezien en goed bevonden

2010-06-24T23:03:00.002+02:00

Vandaag met de medewerkers de toekomstige tijdelijke locatie van de bib bezocht. Er was het nodige wenkbrauwengefrons bij de confrontatie met de ruimte waar binnen 4 maanden de inkomhal, trap en lift moeten komen. Nu was er nog enkel kaal beton, veel rommel en duisternis maar wacht en zie! De ontwerptekeningen van stadsarchitect Dirk Vandenberghe laten het beste verhopen.

De kennismaking met de eigenlijke bibliotheek- en kantoorruimte daarentegen viel wonderwel mee: veel licht en behoorlijk wat ruimte al moet ook hier nog wel het een en ander worden vertimmerd. Vooral de collega’s die nu hun kantoor in de kelderruimte hebben zagen het wel zitten. Kortom, de algemene mening was dat een langduriger verblijf hier best te doen is. Gelukkig maar, want een bibliotheek verhuizen naar een locatie die niet in de smaak valt van de medewerkers zou het er niet eenvoudiger op gemaakt hebben.

Zoals gezegd zijn bibliotheekkasten en kantoormeubilair reeds ingetekend op het plattegrond, eerste opdracht is nu de aansluitpunten voor stroom- en dataverbindingen in te tekenen zodat een raming kan gemaakt worden van de werken en de opdracht toegewezen. En neem maar van me aan dat je versteld staat van het aantal benodigde aansluitpunten.

Nog 132 dagen (tot de deuren opengaan in Sint-Victor)

‘t Is geweten

2010-06-23T22:31:00.002+02:00

Alles is in kannen en kruiken om het contract met de Broeders van Liefde te ondertekenen en dus verhuist de bib binnenkort naar de schoolgebouwen van Sint-Victor. Je leest er meer over in het bericht op de bibliotheekblog.

Het was geen sinecure om een geschikte locatie te vinden en bovendien was er de tijdsdruk: op 1 november moeten we weg zijn op de huidige plek. Omdat er toch sterke aanwijzingen waren dat uiteindelijk voor Sint-Victor gekozen zou worden, hebben we reeds de inplanting van meubilair en diensten uitgetekend. Alles kan er in en bovendien kunnen we zelfs onderdak bieden aan Strip Turnhout waardoor er reeds gestart kan worden met deze samenwerking uit het visietraject.

Morgen is er een persconferentie waarop de verhuisplannen nader worden toegelicht en bovendien krijgen de medewerkers de kans om hun nieuwe (tijdelijke) werkplek te gaan bekijken. Ik ben benieuwd naar hun reactie.

Meer dan Keuls water

2010-06-13T14:24:00.003+02:00

Vrijdag bracht ik samen met enkele andere collega’s een bezoek aan de StadtBibliothek Köln. De trip, georganiseerd én betaald door het Antwerpse provinciale bibliotheekcentrum, bood de mogelijkheid om eens verder te kijken dan de Vlaamse bibliotheekwereld en kennis te maken met de minder gekende Duitse sectorgenoten.

De Keulse openbare bibliotheek is zeker geen architectonische aantrekkingspool, zoals de meeste gebouwen in de binnenstad trouwens. Het dertien-in-een-dozijn betonnen blok roept weinig begeestering op en ook de inrichting is erg traditioneel en oogt wat overjarig. Komende uit een bibliotheek die reeds 5 jaar geleden de overstap maakte naar RFID-zelfbediening doet het hanteren van demagnetiseringsstempels door de baliemedewerkers dan ook de wenkbrauwen fronsen. Maar van al deze tekortkomingen is bibliothecaresse Hannelore Vogt zich terdege bewust. Twee jaar geleden verzeilde ze vanuit de herhaaldelijk bekroonde Würzburger Stadtbücherei in Keulen met de opdracht de plaatselijke bibliotheek een nieuw elan te bezorgen. En ook al zijn de financiële middelen beknot, hier en daar zijn toch al tekenen merkbaar van de nieuwe wind die door de instelling waait.

Op personeelsvlak wordt duidelijk gekozen voor professionalisering en verjonging. De inrichting werd hier en daar reeds beperkt onder handen genomen, getuige de presentatieruimte in de inkomruimte en de speelsere jeugdafdeling (weliswaar in een van daglicht verstoken kelderruimte). Het duidelijkst merkbaar is de vernieuwing echter op het terrein van de digitale bibliotheek waarbij getracht wordt het digitale aanbod naadloos te laten aansluiten op het klassieke bibliotheekaanbod. Zo kan het Keulse bibliotheeklid via de bibliotheekwebsite reeds e-books, luisterboeken, muziek en kranten digitaal ontlenen. Via allerlei (korte) cursussen die de bib organiseert, al dan niet in samenwerking met andere organisaties, probeert de instelling haar gebruikers ook mediawijsheid bij te brengen.

Een aparte vermelding verdient ook de Minibib. Een beperkte bibliotheekvoorziening in het stadspark die draait op giften, vrijwilligers en véél enthousiasme. De aangeboden boeken (en alleen maar boeken) zijn hoofdzakelijk giften van maximaal 2 jaar oud en worden uitgeleend op basis van vertrouwen; geen registratiesysteem van lezers of uitleningen enkel wat turven om het aantal uitleningen te kennen. En het werkt, op een zeldzame uitzondering na komt alles mooi terug. Meer zelfs, volgens de aanwezige vrijwilliger voelen de gebruikers zich meer dan normaal verantwoordelijk voor het geleende.

Tussendoor bracht de archivaris ons ook op de hoogte van de stand van zaken in zijn instelling na de dramatische gebeurtenissen van maart vorig jaar toen een groot gedeelte van het Keulse archief instortte. Hoopvol is dat vermoedelijk 80 à 85 % van het archiefmateriaal kan gered worden. Alleen blijft onzekerheid over de staat waarin de stukken kunnen geconserveerd worden nu begonnen is met het opvissen van de restanten uit de ondergelopen put. Bovendien zal het nog tientallen jaren duren vooraleer de over diverse instellingen verspreide collectie opnieuw is geordend en ontsloten.

Kortom, deze mooi verzorgde en piekfijn georganiseerde studiereis bood de deelnemers tijdens de terugreis voldoende stof tot nabeschouwing.

Sprintje terug

2010-06-05T08:00:00.000+02:00

Welgeteld 10 dagen hebben we er over gedaan om met de fiets in Millau te geraken, als we niet zouden pauseren rijden we in 10 uur terug naar huis. Eenmaal de bagage ingeladen en de fietsen op het autodak gezet zitten we na enkele kilometers reeds op de snelweg die we pas in de buurt van Leuven zullen verlaten.

Rit 10 : Van Entraygues-sur-Truyère naar Peyre

2010-06-04T08:00:00.000+02:00

Rit 10-2010 Entraygues-sur-Truyère ~ Peyre weergeven op een grotere kaart

Laatste etappe van onze Tour de France maar geen aankomst op de Parijse Champs Elyssées. Onze eindmeet is getrokken in de schaduw van de brug van Millau, nog 112 km te gaan.

Entraygues verlaten we zoals we het stadje binnenkwamen, we volgen de Lot verder stroomopwaarts doorheen de Gorges du Lot tot in Estaing. Daar verlaten we de vallei om even verder in Bozouls te belanden dat met zijn Trou een merkwaardig geologisch fenomeen midden in de stad heeft. Via heel wat kleine wegen komen we in het gebied van het Parc Naturel Régional des Grands Causses, het gebied van de grote kalkplateaus doorsneden door diepe valleien en kloven. Er zullen dus zeker nog wat hoogtemeters aan de teller worden toegevoegd. Voor we de afdaling naar de Tarn inzetten passeren we het Lac de Pareloup.

De laatste 10 kilometer volgen we de Tarn tot in Peyre, geklasseerd als één van de mooiste dorpen van Frankrijk. Sinds een aantal jaren kan je echter niet meer naast het indrukwekkende viaduct kijken dat even verder de vallei van de Tarn overspant. Vanop het terras van onze laatste gastenkamer zullen we (althans bij gunstige weersomstandigheden) de brug in de laatste zonnestralen kunnen bewonderen.

Rit 9 : Van La Chapelle d’Alagnon naar Entraygues-sur-Truyère

2010-06-03T08:00:00.000+02:00

Rit 9-2010 La Chapelle d'Alagnon ~ Entraygues-sur-Truyère weergeven op een grotere kaart

De rit van 137 km brengt ons over het dak van onze meerdaagse fietstocht: de Pas de Peyrol (1588 m) meestal Puy Mary genoemd naar de vlakbijgelegen bergtop. De klim er naartoe vanuit Murat is wondermooi en slechts de laatste kilometers zijn wat steiler, maar bij helder weer zijn de vergezichten adembenemend. De Pas de Peyrol doen we nu reeds voor de 4de keer aan, maar toch kijk ik er weer naar uit. Voor de afdaling kiezen we de weg door de Vallée de la Jordanne. De eerste kilometers zijn smal, behoorlijk steil en erg bochtig; bovendien was het wegdek bij de vorige doortocht niet van de beste kwaliteit dus opletten. Daarna is het echter tot in Aurillac genieten geblazen over een hoofdzakelijk dalende weg doorheen schaarse dorpjes en gehuchten.

Voorbij Aurillac zoeken we de kleinste wegen op, op zoek naar de vallei van de Lot. Bijna het gehele stuk krijgt op de Michelinkaart een groene lijn wat staat voor “schilderachtig traject”. Wanneer we de Lot bereiken komen we opnieuw op bekend terrein. Wat verder ligt Conques met zijn wereldberoemde abdij van Sainte-Foy, eveneens halteplaats op een eerdere tocht. Nu kiezen we echter resoluut richting oosten en volgen de Lot stroomopwaarts tot in Entraygues-sur-Truyère. Dit stadje aan de samenvloeiing van Lot en Truyère werd reeds in de 10de eeuw opgericht en is een bezoek meer dan waard. Als de rit voorspoedig verloopt en de benen niet al te vermoeid zijn, zit een bezoek aan het stadje er misschien wel in nadat we de bagage hebben gedropt in Le Clos St George.

Opnieuw op post

2010-06-02T18:11:00.002+02:00

Ik weet het, gisterenavond kon je nog een update van het reisverslag lezen en nu ben ik alweer op post, het voordeel van gastenkamers met internetverbinding.
De Franse Frank Debooseres zaten er niet ver naast met hun voorspellingen. Vannacht stonden de hemelsluizen weer vol open en ook vanmorgen bij het opstaan was het nog druilerig, al was het toen we op onze tweewieler klauterden aan het opklaren. Van onze passage langs de Puy de Dôme rest enkel een vermoeden, het grootste gedeelte van de vulkaankegels ging verscholen in de wolken waardoor ook de omgeving grijs en nevelig was. Maar eenmaal de hoogste toppen achter ons gelaten klaarde het ook snel op en ruime oppervlaktes blauwe luchten waren van dan af ons deel.
Er stond weer heel wat klimwerk op de agenda en gedeeltes van de rit zaten we boven 1000 meter hoogte. Dit deed zich duidelijk gevoelen aan de temperatuur waardoor lange broek en mouwen aangewezen bleven. Maar het landschap waar we ook vandaag weer doorheen trokken was wondermooi. De verlatenheid van Auvergne en Cantal met de weidse vergezichten is moeilijk in woorden te beschrijven. Ik kan enkel aanraden om (bij voorkeur te voet of met de fiets) de streek te verkennen. "s Namiddags werd het ook merkelijk warmer waardoor toch nog korte broek en mouwen op het appel verschenen.
Ook nu weer zit ik dit bericht te schrijven terwijl uit de belendende keuken de heerlijkste geuren me bereiken. Ik ga oprotten zodat de borden op tafel kunnen worden gezet.

Rit 8 : Van St-Pierre-le-Chastel naar La Chapelle d’Alagnon

2010-06-02T08:00:00.000+02:00

Rit 8-2010 St-Pierre-le-Chastel ~ La Chapelle d'Alagnon weergeven op een grotere kaart

Een behoorlijk geaccidenteerde en afwisselende rit van 122 km wordt ons vandaag voor de wielen geschoven. Tijdens de ganse dag loopt het nog steeds door het Parc Régional des Volcans. Onmiddellijk na de start trekken we voorbij het indrukwekkendste exemplaar, de Puy de Dôme. Inderdaad voorbij en niet over zoals dat van geïnspireerde wielertoeristen verwacht mag worden. En hiervoor is een goede reden: we mogen er niet op. Er wordt tussen 2010 en 2012 een toeristische treinroute naar de top aangelegd en tijdens deze periode is alle verkeer op de berg verboden. Niet getreurd echter want de Puy de Laschamps, Puy de Montenard, Puy d’Alou en Puy de Bessolles liggen ook op de route.

Nadien komen we in het skigebied van de Monts Dore terecht. Een klim naar het skistation van Super-Besse hoeft niet, er is nu eenmaal weinig te beleven in een skistation zonder sneeuw. Na Besse volgen we een stukje weg dat we een aantal jaren geleden reeds fietsten tijdens onze tocht van de Normandische invasiestranden naar de Alpe-d’Huez. De weg voert ons naar het departement van de Cantal, een echt paradijs voor de fietser met zijn ruige natuur en schaarse bewoning, maar ook de kaas is het vermelden waard. De laatste 12 kilometer zullen morgen de eerste zijn, al gaat het dan bergop in plaats van bergaf.

We waren ook reeds eerder (meerdere keren) te gast bij Joëlle en Denis Medard in hun gerestaureerde familiehoeve. De ontvangst is er allervriendelijkst, het eten voortreffelijk en de bedden ronduit goed.

Update nummer twee

2010-06-01T19:22:00.004+02:00

Opnieuw internet beschikbaar en dus weer nieuws van het fietsersfront.
Het weer is hier in Frankrijk nog steeds niet om over naar huis te schrijven (wat ik bij deze toch maar doe) maar de hoosbuien van vorige week woensdag zijn ons toch bespaard gebleven. Tot nu blijft het bij wat spaarzaam gedruppel maar temperatuur en zon laten het nog steeds afweten.

Na ons gedwongen hotelverblijf zaterdagnacht was het zondag kwestie om zo snel mogelijk weer op het uitgestippelde traject te k.omen. Onder een miezerig wolkendek ging het pal westwaarts en zat de wind weer flink op de neus, maar eenmaal weer op de uitgestippelde route werd de koers zuidoostwaarts verlegd en kregen we de wind schuin achteraan. Een verschil van dag en nacht met het gebeul van daags voordien. Na verloop van tijd werden de weersomstandigheden ook aangenamer en de trip doorheen de bossen van de Sologne was magnifiek. Dit gecombineerd met het ontbreken van noemenswaardig reliëf en rugwind zorgde er voor dat de duiven al vroeg op het kot vielen in Nançay. Gelukkig toeval: het was rommelmarkt in het dorp en voor de compagnons was dit een welkome afwisseling op het volgersbestaan.

Gisteren hadden we de beste dag wat het weer betreft, de zon was af en toe van de partij en regendreiging was er niet. De eerste kennismaking met de Auvergne was nog relatief vlak, de streek die we doorfietsten mooi. Een bijzondere vermelding verdient het logies in Le Brethon: onze gastvrouw en -heer waren bijzonder prettig gezelschap, de kookkunsten niet te versmaden en de kamers piekfijn in orde.

Vandaag was zoals verwacht de eerste dag met behoorlijk wat klimmen: bijna 1900 hoogtemeters in een voortdurend stijgen en dalen; geen meter vlak. Maar wel door de geweldig mooie vulkanenstreek. Kort voor aankomst betrok de hemel weer in een snel tempo en met wat motregen als gezelschap belanden we in de Chambres d'hôtes. Terwijl ik dit tik (en voor we de beentjes onder tafel schuiven) valt er weer een behoorlijke hoeveelheid neerslag en de vooruitzichten op France-météo geven toch ook regen morgenvoormiddag. Hopelijk zitten de voorspellers er flink naast.

Rit 7 : Van Le Brethon naar St-Pierre-le-Chastel

2010-06-01T08:00:00.000+02:00

Rit 7-2010 Le Brethon ~ St-Pierre-le-Chastel weergeven op een grotere kaart

Vanaf vandaag is het definitief gedaan met de vlakke wegen. We krijgen het Centraal Massief voor de wielen geschoven en al is dat niet het echte hooggebergte met cols van eerste en buiten categorie, aan het einde van de dag zal de gps toch behoorlijk wat hoogtemeters geregistreerd hebben. De 128 km lange rit brengt ons tot in de buurt van de Puy de Dôme en onder de rook van Clermont-Ferrand.

Het eerste uur verloopt nog relatief vlak. We zitten dan al wel in de regio Auvergne, het departement van de Allier is nog niet echt voer voor klimmersbenen. Het zullen ook rustige eerste kilometers worden want de dorpen zijn er schaars en de plattelandsvlucht gaat nog steeds verder. Eenmaal de snelweg A71 voorbij komen we echt in vulkanenland, althans de restanten ervan. We kruipen van heuvelrug naar heuvelrug tot aan de Gorges de la Sioule die we 13 kilometer zullen volgen.

Eenmaal de kloof verlaten belanden we in het Parc Naturel Régional des Volcans d’Auvergne. De uitgesleten vulkaankegels herinneren nog in weinig aan de lavaspuwende geweldenaars, maar toch blijven deze groene reuzen ontzag afdwingen. De nacht brengen we door in “Le Coudi”, een gerestaureerde Auvergnehoeve in het gehucht Roure van St-Pierre-le-Chastel. Twee jaar geleden zijn we hier ook aanbeland en ik herinner me nog de heerlijke maaltijd die ons werd voorgezet. Ik hoop alleen dat het weer dit jaar beter is.

Rit 6 : Van Nançay naar Le Brethon

2010-05-31T08:00:00.000+02:00

Rit 6-2010 Nançay ~ Le Brethon weergeven op een grotere kaart

Opnieuw een rit van een 120 km. Door het woud van Vierzon verzeilen we in het hartland van Berry en in Mehun-sur-Yèvre met zijn middeleeuwse wortels. Nog wat verder kan de gps worden opgeborgen want voor de rest van de dag zal de Cher onze leidraad zijn. De ervaren fietser weet wat dit betekent, de hoogtemeter zal weinig te registreren hebben. Net voor we St-Amand-Montrond binnenrijden passeren we het abdijcomplex van Noirlac, een fraai gerestaureerde cisterciënzersite die momenteel dienst doet als cultureel centrum. Nog wat zuidelijker verzeilen we in de Gallo-Romeinse wereld van Drevant. De wegen beginnen ook wat meer te glooien nu we de uitlopers van het Centraal Massief bereikt hebben. Gastheer en –vrouw vandaag zijn Dick en Louise Van Der Fluit in hun gerestaureerde boerderij Fontarabier.

Rit 5 : Van Sancheville naar Nançay

2010-05-30T08:00:00.000+02:00

Rit 5-2010 Sancheville ~ Nançay weergeven op een grotere kaart

De 120 km van vandaag zullen vooral bij zonnig weer een pretje worden. De eerste 40 km tot de Loire zijn een kopie van het namiddaggedeelte van gisteren, eindeloos golvende velden. Maar eenmaal de rivier in het vizier verandert het landschap vrij snel, de weidsheid maakt plaats voor de beslotenheid van bossen en bosschages. In Meung-sur-Loire dwarsen we de stroom die op deze plaats breed en met groot debiet voorbijsnelt. De rivier roept bij mij steeds herinneringen op aan de knappe historische stripreeks “Le Grand Fleuve” over de stoere 19de eeuwse rivierschippers en hun reusachtige vlotten.

Na de oversteek verdwijnen we tussen de bomen van de Sologne. De streek is een waar paradijs voor de vrijetijdsfietser, lommerrijke paden voeren langs de talrijke vennen en dorpjes en de hellingen zijn te verwaarlozen. De toerist die even de drukte aan de Loirekastelen wil ontvluchten vindt hier een keur aan uitgelezen plekjes.

In Nançay trekken we de remmen dicht aan de chambres d’hôtes Les Crocus in de rue du Grand Meaulnes. Bij de literatuurliefhebbers zal dit onmiddellijk een belletje doen rinkelen, de streek en het dorp zijn onlosmakelijk verbonden met het gelijknamige boek van Alain-Fournier. Nog niet bekend met het werk? Je kan het integraal en gratis downloaden op de site van het Project Gutenberg.

Een tussentijds rapport.

2010-05-29T22:32:00.003+02:00

Pas na 4 dagen een internetaansluiting kunnen versieren, dus er moet nog heel wat verteld worden.

De eerste dag was er eentje om nooit te vergeten. Vertrokken in wat een degelijke bui mag genoemd worden, werd het na korte tijd helemaal mooi. De neerslag viel met bakken uit de hemel en herhaaldelijk moesten we ons door behoorlijke riviertjes een weg banen. En warm was het ook niet. Als brildrager had ik bovendien de grootste moeite om de blik helder te houden. Kilometers gereden al boven mijn fietsbrilletje uitturende, veilig is anders. Na de erg korte middagpauze in Luttre (schuilend onder een stalling voor winkelwagentjes) namen de buien echter aanzienlijk af tijdens de namiddag. Na de voormiddagervaring kon een gewone bui ons niet meer afschrikken. De laatste 30 kilometers hebben we zelfs droog kunnen afwerken.

Dag twee verliep droog maar onder een grijs wolkendek en van zomerse temperaturen was evenmin sprake. Zo hebben we tenminste de landschappen kunnen bewonderen die ons bij een vorige passage in de regen waren ontgaan.

Vrijdag was voorlopig de beste dag. Nog wel wat bewolking maar ook regelmatige zonnige periodes al bleef de wind wel behoorlijk afkoelen.

Vandaag begon schitterend onder een vrijwel wolkenloze hemel maar al snel (na een kwartier) trok de bewolking dicht en voor de rest van de dag hadden we enkel nog een vermoeden dat de zon er was. Tijdens de namiddag kregen we ook nog af te rekenen met buiïg weer zodat het een voortdurend wisselen was: regenjasje aan, jasje uit... En zoals gevreesd was de wind bovendien gedraaid en kregen we hem in de weidse vlaktes rondom Chartres stevig op de neus. Vooral de namiddag was het beulen geblazen. En toen we dan vermoeid en afgepeigerd de Chambres d'hôtes bereikten stonden we voor een gesloten deur. Niemand thuis en na telefonisch contact bleek de afspraak niet genoteerd en toch nog boeken bleek niet mogelijk. Wij dus de fietsen op het dak van de wagen gemonteerd en op zoek naar alternatief logies.
Daarom dus dat ik dit blogbericht zit te schrijven vanuit een hotelkamer in Chevilly, een vlek ten noorden van Orléans en slechts een 20tal kilometer verwijderd van de normale route. De regen tikt ondertussen ritmisch op de pannen en de wind blaast bij momenten fervent om de hoek. France-météo voorspelt voor de komende dagen nog meer van hetzelfde. Het worden nog leuke tijden.

Rit 4 : Van Boury-en-Vexin naar Sancheville

2010-05-29T08:00:00.000+02:00

Rit 4-2010 Boury-en-Vexin ~ Sancheville weergeven op een grotere kaart

In de echte Ronde van Frankrijk zouden ze dit een vlakke etappe noemen over 150 km, bij uitstek geschikt om de sprinters aan hun trekken te laten komen. Voor ons zal de pret vooral afhankelijk zijn van de heersende windrichting. Komt de wind uit het zuiden (minder waarschijnlijk) dan wordt het een ganse dag ploeteren en stoempen in de uitgestrekte en open velden; een gunstige noordelijke rugwind daarentegen brengt ons fluitend op onze bestemming.

Ook vandaag lopen de eerste kilometers door het Parc Naturel Régional du Vexin français. Na ongeveer een uur belanden we aan de Seineboorden en aan het kasteel van La Roche-Guyon, een merkwaardig bouwwerk met zowel een middeleeuwse donjon als 18de eeuwse paardenstallen. In Bonnières-sur-Seine steken we de rivier over en zetten koers richting de Eure en het Fôret de Dreux. Eenmaal Dreux voorbij volgt de eerder eentonige tocht door de golvende velden rond Chartres. We kunnen een wedstrijd houden wie het eerst de kenmerkende kathedraaltorens van de Notre Dame ziet opduiken. Mag ik hier trouwens voor de fijnproevers onder jullie de monografie van Frits van der Meer over Chartres aanbevelen (Rome en Chartres / Frits van der Meer. – Antwerpen : de Nederlandsche Boekhandel, 1982. – ISBN 9028906991).

Halfweg tussen Chartres en Orléans ligt een klein dorpje Sancheville, een gat van niks dat zoals veel Franse gemeenten te lijden heeft van de plattelandsvlucht. In het gehucht Baigneaux houdt de familie Vanneau in haar boerderij enkele kamers beschikbaar voor vermoeide fietsers en andere passanten. En de degelijke boerenkost die ze ons voorzetten zal in dank aanvaard worden.

Rit 3 : Van Bitry naar Boury-en-Vexin

2010-05-28T08:00:00.000+02:00

Rit 3-2010 Bitry ~ Boury-en-Vexin weergeven op een grotere kaart

Vandaag loopt de weg overwegend westwaarts met de bedoeling Parijs eens langs de andere kant voorbij te rijden. De 137 km hebben een erg groen karakter want we doorkruisen heel wat wouden en bosrijke gebieden.

Onmiddellijk na het vertrek steken we de Aisne over en belanden in Pierrefonds waar de architect Viollet-le-Duc in de 19de eeuw het 17de eeuwse kasteel een “middeleeuwse” opsmukbeurt heeft gegeven. Achter de indrukwekkende burchtmuren doemen de majestatische kruinen van het Forêt de Compiègne al op. Terwijl de (hopelijk) lommerrijke boswegen onder onze wielen doorschuiven, dragen de bomen rondom ons een eeuwenoude geschiedenis met zich mee die teruggaat tot de Karolingische tijd. Aan de andere kant van het woud vinden we de Oise terug die ons ook de vorige dag reeds gezelschap heeft gehouden. In Pontpoint stuiten we op de Ancienne Abbaye du Moncel en kiezen de andere rivieroever op weg naar het Parc Naturel Régional du Vexin français. Diegenen die beweren dat Frankrijk niet fietsvriendelijk is vergissen zich. Dit land beschikt over de meest geweldige fietspaden, alleen jammer dat er af en toe ook auto’s over rijden.

Ons bedje staat vandaag gespreid in Boury-en-Vexin in de gastenkamers van Fosse-Valle.

Rit 2 : Van Sémeries-Zorées naar Bitry

2010-05-27T08:00:00.003+02:00

Rit 2-2010 Sémeries-Zorées ~ Bitry weergeven op een grotere kaart

Aan vertrekken in Sémeries houden we momenteel geen te beste herinneringen over. Reeds tweemaal was het een halteplaats en tweemaal vertrokken we er in de kou en de gietende regen. Hopelijk hebben we vandaag de zon op het bolletje want dan is fietsen heel wat leuker. In ieder geval wordt het geen onoverkomelijke opdracht, 122 km is goed te behappen en nijdige hellingen krijgen we evenmin voor de wielen geschoven.

De Thiérache is de eerste streek die we aandoen, licht heuvelend wisselen weiden en appelboomgaarden elkaar af omzoomd door hagen en struiken; streek van cider en de Maroilles. Het Canal de la Sambre à l’Oise is nadien kilometerslang onze metgezel. De strakke boorden spelen voortdurend haasje over met de kronkelende oevers van de Oise. In Manicamp zeggen we het kanaal vaarwel (dat ondertussen Canal St.Quentin geworden is) en zetten koers naar de bossen rond Compiègne waar we aan de zoom neerstrijken in de Alba Cottage in Bitry.

Rit 1 : Van Sint-Joris-Winge naar Sémeries-Zorées

2010-05-26T08:00:00.002+02:00

Rit 1-2010 Sint-Joris ~ Sémeries-Zorées weergeven op een grotere kaart

De eerste etappe heeft geen geheimen meer voor ons want ook in 2007 en 2008 kozen we deze route om ons landje uit te fietsen. De 155 km lange rit kent een erg gevarieerd verloop en is afwisselend vlak en geaccidenteerd. Na het vertrek in Sint-Joris verzeilen we snel via kleine landelijke wegen in de heuvels van Waals-Brabant. Halfweg de voormiddag rijden we langs de indrukwekkende ruïnes van de voormalige cisterciënzerabdij van Villers-la-Ville. Nog wat verder peddelen we voorbij de dorpskom van Liberchies, een onooglijk gat met een wereldberoemde zoon: de jazzvirtuoos Django Reinhardt. Twee dagen na onze doortocht staat het dorp op stelten om de 100ste geboortedag van deze uitzonderlijke gitarist te herdenken.

Na Liberchies dalen we in Luttre af naar het kanaal Brussel-Charleroi waar we op het jaagpad en het fietstraject van de Ravel 3 terechtkomen; na een 15-tal kilometer in de industriezone van de stad aanbelanden, het kanaal vaarwel zeggen en de oevers van de Samber opzoeken. We volgen de Samber via het oeverpad tot aan de Franse grens in Erquelinnes; een schilderachtig traject via de meanderende loop van de rivier, de oude sluizen en de verstilde dorpjes en gehuchten. Eenmaal de grens over wordt het kompas van west naar zuid gedraaid en moeten de vlakke oevers plaats maken voor het golvende landschap van de Avesnois.

Deze laatste 30 kilometer zijn zeker niet de minste van de dag en het zal met een zucht van opluchting zijn dat we het erf van de familie Toubon zullen opdraaien. Na de twee vorige passages weten we dat we hier een goede douche, een stevige maaltijd en een lekker bed mogen verwachten.

Tour de France

2010-05-25T08:00:00.002+02:00

De meimaand loopt alweer ten einde en dus is het weer tijd om naar jaarlijkse gewoonte (een deel van) Frankrijk met de fiets te doorkruisen. Geen cols buiten categorie dit jaar maar wel de nodige hellingen en de bulten van het Centraal Massief. De startlijn is zoals reeds vaak getrokken in Sint-Joris-Winge, de aankomstmeet ligt een kleine 1300 km en 10 ritten verder naar het zuiden aan de voet van het Viaduct van Millau.

Voor de veertiende keer reeds is mijn zwager Eric mijn fietsmaatje en zijn mijn schoonouders volgers, verzorgers, techniekers en vooral heel aangenaam gezelschap.

Van morgen tot volgende week zaterdag kan je onze fietsbelevenissen volgen op deze blog. Elke dag een overzicht van de rit met kaart en info over plaatsen waar we passeren. Natuurlijk ook een link naar de website van de chambres d’hôtes waar we de innerlijke mens spijzen en onze moede leden te ruste leggen. Indien internet beschikbaar krijg je ‘s avonds nog een verslag van de hoogtepunten van de voorbije dag.

Gezocht: tijdelijk verblijf voor een bib

2010-03-24T22:04:00.001+01:00

Misschien heb je al wel iets vernomen over de asbestvervuiling in de plafondbepleistering van onze bibliotheek, zo niet ben je via dit persbericht onmiddellijk op de hoogte. Deze minuscule stofjes hebben wel grote gevolgen voor de werking van onze bib, de volledige publieksruimte en een gedeelte van de kantoren moet volledig ontruimd en als het effe kan graag voor 1 augustus. Gevolg: momenteel struinen we de Turnhoutse straten af op zoek naar een geschikte locatie waar we de bibliotheek tijdelijk in onder kunnen brengen.

Niet eenvoudig natuurlijk met toch wel een uitgebreid verlanglijstje: voldoende oppervlakte om zoveel mogelijk dienstverlening te blijven garanderen, geen lekkende daken, geschikte verwarming om ook de volgende winter goed door te komen, graag ook een beetje daglicht en voldoende kunstlicht, vlot toegankelijk ook voor de minder mobiele medemens, gemakkelijk bereikbaar met parkeerruimte, halte van openbaar vervoer in de buurt, graag ook de stedelijke glasvezel onder bereik, kantoorruimte ter beschikking of snel te realiseren en ik kan nog wel even doorgaan. Als je dan nog weet dat het betaalbaar moet zijn en dat we geen kapitalen willen investeren in aanpassingswerken zal het snel duidelijk zijn dat de mogelijke pleisterplaatsen niet dik gezaaid zijn.

Kortom, het komt er op aan de knoop zo snel mogelijk door te hakken zodat we kunnen starten met de concrete verhuisplannen. Ik had me onze bibliotheekwerking in 2010 wel iets anders voorgesteld.

23 dingen goes back to the future

2010-03-04T21:42:00.004+01:00

Het was best een boeiende dag vandaag in Gent en de vlag dekte de lading. Terugblikken op het voorbije '23 dingen' traject in Vlaanderen (en ook een beetje in Nederland) maar ook een vooruitblikken op wat de bibliotheek 2.0 toekomst nog in petto heeft.

Na Rob Coers' betoog stel ik me de vraag of er voor de bibliotheken geen rol is weggelegd in het uitrollen van de web 2.0 kennis bij haar traditionele doelgroepen. Nu de nood aan de standaard webintroductiecursussen afneemt, is de tijd misschien rijp om initiaties in de typische web 2.0 applicaties aan te bieden. Ik zie wel brood in de cursus 'web 2.0 voor laaggeletterden' of in een begeleiding van de stedelijke administratie bij haar eerste wankele pasjes op het 2.0 pad.

De creatie van het Kenniskantoor door Bibnet beantwoordt evenzeer aan een behoefte. Alleen, een kennisuitwisselingsplatform heeft alleen nut als er ook iets wordt uitgewisseld en daar wringt volgens mijn bescheiden mening het schoentje. De reeds eerder opgezette fora, blogs en discussiegroepen hebben het al overduidelijk aangetoond: de Vlaamse bibliotheekmedewerker klimt slechts node in de pen en laat zelden het achterste van zijn/haar tong zien. Wil het Kenniskantoor kans op slagen maken dan zal toch veel energie moeten gestoken worden in het overtuigen van het veld om inhoud hiervoor aan te leveren. Misschien stimuleert de ervaring opgedaan in het maken van biblioblogs wel om ook deze horde te nemen.

Geert Lievens mag het me niet kwalijk nemen maar na zijn presentatie kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de SBB's maar beter ineens fusioneren. Los van de diverse erg lovenswaardige initiatieven moet ik vaststellen dat het vaak meer van hetzelfde is, enkel met een ander accent. Als we dan moeten zoeken naar rationalisatie is daar nog wel wat winst te halen.

De praktijkvoorbeelden van Bornem, Asse en Halle toonden nog maar eens aan dat met goede wil, enthousiasme en liefde voor het vak mooie resultaten te halen zijn. Wereldschokkend zeker niet, maar prima doordachte initiatieven die de bib de kans bieden het contact met de gebruiker te verbeteren.

Misschien had ook wat meer tijd gemogen voor de bespreking van de stellingen maar toch mag gesproken worden van een geslaagde terugkomdag, met dank aan de initiatiefnemers.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…

2010-02-10T21:16:00.001+01:00

Of om Alice Nahon te parafraseren: “’t Is goed naar eigen bib te kijken even voor naar Brussel te gaan, of ik van begin tot einde de zelfevaluatie naar behoren heb gedaan”.

Vandaag was het reflecteren geblazen ten huize van Locus. De zelfevaluatie is ingevuld en opgestuurd, de resultaten zijn bekend en besproken. En dan is het tijd voor actie. Het is niet de vraag waar de knelpunten liggen (daar kan je gewoon niet naast kijken) maar wel welke van die punten prioritair worden aangepakt. Na de ontnuchtering bij het bekijken van de resultaten van de zelfevaluatie (doen we eigenlijk nog iets goed?) kwam vandaag de geruststelling (als je het zo al mag noemen): we hikken blijkbaar met heel wat bibliotheken tegen dezelfde problemen aan. Het is nu kwestie de juiste keuzes te maken rekening houdende met de visie op de gewenste dienstverlening. Eenmaal de prioriteiten vastgelegd kunnen we een verbeterplan opstellen en hier wil ik zeker niet teveel hooi op de vork nemen. Nee, niet uit gebrek aan ambitie dan wel uit bekommernis om op tijd en stond een succeservaring te kunnen hebben. Eerst wennen aan deze nieuwe manier van werken.

“Grote-verwachtingen-prijs” 2010

2010-01-31T18:52:00.001+01:00

Ja, ik besef het, het jaar is nog erg pril en er staat vermoedelijk nog heel wat te gebeuren. Maar toch zou ik de “Grote-verwachtingen-prijs” 2010 willen uitreiken aan de gemeente Pittem.

En waar heeft deze landelijke gemeente deze eer dan aan te danken zal u denken. Wel aan de recent geplaatste personeelsadvertentie voor de betrekking van bibliotheekbediende (halftijdse functie/voltijdse inzet). Van betrokkene wordt, volgens de advertentie, verwacht dat hij/zij instaat voor de dienstverlening (waar werf je anders iemand voor aan?) en informatieverstrekking; het onder leiding van de bibliothecaris instaan voor het uitvoeren van alle administratieve taken en het uitvoeren van bibliotheektechnische werkzaamheden. Klapper op de vuurpijl: de gelukkige wordt ingeschaald op niveau D.

Ik weet het, Pittem is geen grootstad en naar ik, na wat zoeken op het internet, kan vaststellen werd er ook wel geld gestoken in de bouw van een bib en een uitleenpost. Maar wat denkt men met dergelijke personeelsadvertentie te bereiken? Dat er met de stijgende werkloosheidscijfers wel weer een hoger gekwalificeerd kandidaat de job wil (lekker weer wat geld op zak gestoken)? Of denkt men in Pittem echt dat dergelijke taakinvulling op D-niveau hoort ingevuld? Welke dienstverlening wil de gemeente dan in haar bibliotheek aanbieden? Misschien doen ze dan toch maar beter een oproep voor een gepensioneerde die over de duiven wil praten.

Ze hebben in Pittem echt wel nagedacht over de base-line van hun logo.

Interne klanten

2010-01-29T21:12:00.001+01:00

In het visiedocument van onze bibliotheek was ook aandacht voor de uitbreiding van de dienstverlening naar interne klanten binnen het stadsbestuur. Vandaag is de eerste stap gezet naar de realisatie hiervan. In samenwerking met enkele medewerkers van het stadskantoor werd een projectvoorstel opgemaakt waarbij de Bibliotheek Turnhout het beheer van de vakliteratuur van de meeste stedelijke diensten op zich gaat nemen.

Vertrekkende uit de nood aan informatie van de stedelijke medewerker staat de bibliotheek niet enkel in voor aankoop, ontsluiting en ter beschikking stellen van de vakliteratuur maar ook budgetopvolging, abonnementenbeheer, informatiebemiddeling en collectiebeheer behoren tot de aangeboden dienstverlening. De aanwinsten, en na verloop van tijd ook de retrocollectie, zullen opgenomen worden in een apart bestand van de online catalogus zodat de stedelijke ambtenaren ten allen tijde kunnen nagaan welke vakliteratuur ter beschikking is en op welke dienst en bij welke persoon het materiaal kan opgevraagd worden. Bedoeling is de bestaande vakbibliotheek optimaal te benutten en de beschikbare middelen zo efficiënt mogelijk aan te wenden. De ontsluiting met SISO en trefwoorden helpt de medewerker snel op weg naar de benodigde informatie.

De expertise van de bibliotheek moet er toe leiden dat de informatievraag op de meest doeltreffende manier wordt beantwoord. Dit kan zijn door de aankoop van de vakliteratuur, maar evenzeer kan het antwoord gevonden worden in de eigen collectie van de bibliotheek of via een interbibliothecaire aanvraag.

Deze wijze van werken werd vandaag met projectomschrijving, flow charts en catalogusdemo voorgesteld aan het stedelijke managementteam. Na de voorstelling kregen we het fiat om het project effectief op te starten. Tegen 1 mei, nadat formulieren zijn opgemaakt, procedures zijn uitgeschreven, informatie en opleiding zijn gegeven en beperkte tests zijn uitgevoerd, wordt een eerste evaluatiemoment ingebouwd. We hebben er het volste vertrouwen in.

Winterslaap

2010-01-26T21:49:00.001+01:00

Ik ben ontwaakt uit mijn winterslaap. De dikke vacht is afgeschoren en de langdurig opgepotte vetreserves worden weggewerkt. De tijd van hernieuwde actie is weerom aangebroken. De nieuwe uitdagingen (en ook nog enkele oude) liggen uitnodigend te lonken, klaar om aangegaan te worden:

het visiedocument van onze bib is uitgeschreven en wacht op het officiële fiat;
de zelfevaluatie van de bib is verwerkt en geduid, nu is het tijd voor de keuzes;
het project ‘Integraal CollectieBeleid” is van start gegaan;
de afspraken voor de verkennende gesprekken over de definitieve invulling van het personeelsorganogram worden gemaakt;
…

Ondertussen verscheen ook het 4de nummer van de cultuurkrant Suiker met een interview met ondergetekende. De publicatie bood me de mogelijkheid om mijn visie op de bibliotheek te ventileren, een kans die ik niet kon laten liggen. De vorm waarin het gepresenteerd wordt laat ik voor rekening van de interviewer, maar achter de inhoud blijf ik onverminderd staan.

‘t Is goed geweest

2009-12-13T18:57:00.001+01:00

Zopas de deur van de bibliotheek achter me dichtgetrokken na een vermoeiend, druk maar vooral heel leuk weekend in het teken van de strip. Het begon eigenlijk al weken geleden met de voorbereiding van de Jan Bosschaert tentoonstelling, maar de apotheose kwam er eigenlijk pas dit weekend. Zouden de bezoekers even enthousiast zijn over het gebodene als wijzelf?

De officiële opening gisterenmorgen was in ieder geval geslaagd. De nodige belangstelling met bovenop een enthousiaste Jan Bosschaert die meer dan in zijn nopjes was met het originele verjaardagscadeau. Nadien stroomden de stripenthousiasten binnen en dit samen met de normale zaterdagse bezoekers zorgde ervoor dat de teller ‘s avonds werd afgesloten op 1426. Meer moet dat echt niet zijn.

Vandaag, we waren uitzonderlijk open ter gelegenheid van de stripbeurs, kwam het wat traag op gang maar eenmaal de middag gepasseerd nam de belangstelling zienderogen toe. Uiteindelijk mochten we (op wat normaal een sluitingsdag is) 708 “vrienden van de strip” begroeten. Het leuke van zulke evenementen is dat je mensen over de vloer krijgt die vaak nog nooit (of lang geleden) in de bib geweest zijn. En van hun reacties kunnen we nog erg veel leren.

Onder andere dat we nog niet zo laagdrempelig zijn als we zouden willen. Het is ongelooflijk hoe vaak vandaag hoofden door de inkomdeur werden gestoken waarna de lijven slechts volgden nadat eerst de nodige overredingskracht werd ingezet. En eens binnen blijkt dat nieuwe bezoekers dan problemen hebben om opnieuw buiten te geraken. Ze vinden de uitgang niet!

Maar eigenlijk liep alles gewoon op wieltjes, niet in het minst vanwege de inzet van enthousiaste medewerkers. Want één ding weet ik ondertussen goed, je bereikt als bibliothecaris niets wanneer je niet kan terugvallen op een groep bevlogen gelijkgezinden.

Goed gevuld!

2009-12-08T22:25:00.001+01:00

Dat is het minste wat van de dag van vandaag kan gezegd worden. De voormiddag een gesprek met Stijn Janssen, journalist van Suiker, het nieuwe Kempense cultuurmagazine over de toekomst van mijn bibliotheek. Bij controle van de opgenomen tape had ik de indruk dat hij het toestelletje op fast forward had gezet; uiteindelijk bleek dat ik weer sneller gesproken had dan mijn schaduw.

Tussendoor de projector uitgetest met het filmpje over Jan Bosschaert dat vanaf zaterdag en verder gedurende twee maanden de retrospectieve van deze kunstenaar gaat opluchten. We hebben wat ramen moeten verduisteren om een presentabel beeld te krijgen. De korte dagen spelen hier in ons voordeel.

Vannamiddag presenteerden provincie en architecten hun ontwerp voor onze nieuwe balieruimte. Als je zo brutaal bent om een stuk van onze ruimte in te palmen, moet je wel met een goed alternatief op de proppen komen. De eerste indruk was niet direct negatief, al leerde een tweede lezing (en er komt er nog zeker een derde en vierde) dat er toch wel snel aan een aantal gegevenheden werd voorbijgegaan. Belangrijk was niet wat werd getekend, maar vooral wat niet werd getekend. Ik voel al aan mijn water dat er een ‘ja, maar… ‘ gaat volgen.

Tot slot nog eens door de bib gelopen om de opgehangen werken van Bosschaert te bekijken. Zowat elke vrije muurruimte is ingepalmd en nog is niet alles uitgepakt. Hier gaan heel wat bezoekers duimen en vingers bij aflikken.

Met de A van innoveren

2009-11-25T22:25:00.001+01:00

Zij die me kennen weten dat ik een koele minnaar ben van de provincie (in eerste instantie de provincie A, maar bij uitbreiding ook de andere leden van de familie). Kort samengevat vind ik het een overbodig bestuursniveau waarvan de taken evengoed, zoniet beter, op een hoger (regionaal) of lager ((inter)gemeentelijk) echelon kunnen worden uitgevoerd. Deze overweging belet me echter niet om toe te geven dat af en toe toch een lovenswaardig initiatief uit de kokers van de provinciale breinen komt opborrelen.

Tot deze categorie behoort zeker het vandaag voorgestelde ‘subsidiereglement voor bibliotheekinnovatie in de provincie A’ (tekst nog niet beschikbaar op de website van het PBC). Hiermee wil de provincie de openbare bibliotheken uit haar werkgebied stimuleren om open te staan voor vernieuwing en verandering. Het verrassende aan het reglement is dat het daarbij niet enkel gaat om “technologische vernieuwingen of herinrichtingen, maar dat ook inventieve werkprocessen, creatief personeelsbeleid, inspirerende bibliotheekmarketing of originele ledenwerving” voor subsidiëring in aanmerking komen.

Natuurlijk had de maximale financiële tussenkomst nog hoger mogen zijn, had de papierberg wat mogen krimpen en de 5-jaren grens naar beneden mogen opschuiven. Maar ook met het huidige aanbod moet het de Antwerpse bibliotheken een innovatie-impuls kunnen geven. Het enige wat in het voorliggende reglement ontbreekt is de presentatie van de goedgekeurde projecten. Het kan niet de bedoeling zijn dat de toegekende middelen enkel de aanvragende bibliotheek en haar gebruikers ten goede komen; ook de andere bibliotheken moeten kennis en gebruik kunnen maken met en van het gepresteerde denk- en doewerk. Een forum waarop de projecten worden voorgesteld en toegelicht, lijkt me dan ook een welgekomen aanvulling; het Digitaal Kenniscentrum Vrieselhof het meest aangewezen instrument.

Een beetje mismoedig…

2009-11-17T20:52:00.001+01:00

… ben ik wel geworden nu ik de volledige zelfevaluatielijst van Locus heb doorworsteld. Gelukkig betrof het de evaluatie van mijn bibliotheek en niet zo’n persoonlijke Flair-misschien-ben-ik-wel-een-geweldige-minnaar-bevraging. Met een dergelijk resultaat had ik in die test geen gensters geslagen, laat staan dat ik me nog met opgeheven hoofd tussen een vrouwelijk publiek had durven vertonen. Dit maar om te vertellen dat mijn eerdere vermoeden bewaarheid is geworden. We hebben met onze bib nog een heel lange weg te gaan. En al kunnen we wel wat lofwaardige pogingen voorleggen, de weg naar een goed georganiseerde, kwaliteitsvolle en stevig onderbouwde bibliotheekwerking zal nog erg lang zijn.

Is dit een reden om bij de pakken te blijven zitten? Natuurlijk niet, zelfkennis is het begin van alle wijsheid, en waar een wil is is een weg, en Rome werd ook niet in één dag gebouwd. Kortom, Locus kom op met die instrumenten dat we er aan beginnen!

Netwerken

2009-11-11T15:01:00.001+01:00

Ik was gisteravond aanwezig op de infoavond van de Werkgroep Industrie Turnhout, de lokale antenne van Voka – Kamer van Koophandel Kempen. Mijn belangstelling was vooral gewekt door de lezing van de gastspreker Phillip Vandervoort, General Manager BeLux van Microsoft. Onder de titel ‘A new world of work’ presenteerde hij een visie op de veranderende manier van bedrijfsvoering door de steeds sneller voortschrijdende technologische evolutie en de impact hiervan op werkrelaties en –processen. Het wekt geen verwondering dat de spreker stil bleef staan bij het gemak waarmee onze kinderen aan multi-tasking doen en de invloed hiervan op organisaties wanneer deze groep zich als nieuwe medewerkers op de arbeidsmarkt komt aanbieden. Een ervaring die heel wat (oudere) bibliotheekmedewerkers zullen herkennen omdat ook zij in de dagelijkse praktijk geconfronteerd worden met gebruikers die veel vertrouwder zijn met de werking van de nieuwe media dan zij als informatiespecialisten zelf zijn.

Het tweede gedeelte van de avond gaf kans tot gestructureerd netwerken. Een achttal thematafels en een verplicht rouleren van de deelnemers bood de mogelijkheid om kennis te maken met de aanwezigen, maar creëerde ook de gelegenheid tot (weliswaar in tijd beperkte) discussie over afgelijnde onderwerpen.

En wat hebben wij op z’n Huysentruyts nu geleerd?

- Ten eerste: de bedreigingen die zich voor de bedrijfswereld aandienen hebben ook hun invloed op de werking van de bibliotheek.

- Ten tweede: in deze snel veranderende wereld kan de bibliotheek nog duidelijk haar plaats opeisen als informatiebemiddelaar en kenniscentrum voor mediawijsheid.

- Ten derde: de keuzes die de Bibliotheek Turnhout in haar visiedocument maakt zijn juiste keuzes.

Over het muurtje gluren

2009-10-30T23:56:00.001+01:00

Vandaag was ik te gast op het ‘Digitaal Dommeldal Congres’ in Geldrop (Nederland). De bibliotheek aldaar vierde het 60-jarig bestaan niet met een terugblik op het, vermoedelijk erg rijke, verleden maar met een blik in de toekomst. Een lovenswaardig initiatief, vooral als je ook je collega’s laat meegenieten. Alleen jammer dat het enkel aan ondergetekende te danken was dat ‘Internationaal’ aan de titel kon worden toegevoegd. Het programma bood voldoende smakelijke brokken om ook de Vlaamse bibliothecarissen te kunnen boeien.

Waar Hans van Driel van de Tilburgse universiteit het in zijn openingsrede over de postmoderne bibliotheek nog eerder beschouwelijk hield, werd daarna de weg vrijgemaakt voor de (sommige iets minder) concrete digitale producten waarmee de bibliotheek van de toekomst zich moet waarmaken. Vaak prachtige realisaties maar… toch telkens met een zweem van herkenning, van ‘dit heb ik eerder al eens ergens gezien/gehoord’. Want dat is de grote conclusie van deze congresdag: in Nederland en Vlaanderen wordt op ditzelfde moment tijd, geld en energie gestoken in de ontwikkeling van (nagenoeg) identieke producten. Wanneer dit gebeurt door privé-ondernemingen is daar best mee te leven; de vrije mededinging en nadien de leukere prijszetting. Maar wanneer de inspanning geleverd wordt door overheids- of door de overheid gesteunde instellingen, heb ik grotere bezwaren. Waarom wordt niet eens over het muurtje gegluurd om te kijken waar de buren mee bezig zijn? Waarom steken al die knappe koppen in Vlaanderen en Nederland de hoofden niet meer bij elkaar tot meerdere eer en glorie van portemonnee en bibliotheek?

Gezocht : alerte cultuursector

2009-10-27T18:52:00.001+01:00

Deze kop kon je vandaag in De Standaard lezen bij een artikel over een beleidsnota van onze cultuurminister. Een halve pagina lager komen we te weten dat minister van Media Ingrid Lieten een kenniscentrum voor mediawijsheid wil oprichten. Dat kenniscentrum moet mensen wegwijs maken in het media-aanbod.

En of we alert zijn! Als ik me niet vergis is er in elke Vlaamse gemeente een openbare bibliotheken op het terrein van het media-aanbod actief. Meer zelfs, in het visiedocument van mijn bibliotheek (waaraan momenteel de laatste hand gelegd wordt) staat zelfs expliciet dat “de Bibliotheek Turnhout op vlak van levenslang leren een volledig educatief aanbod zal ontwikkelen rond leesbevordering, informatievaardigheid en mediawijsheid”. Ik moet eens met onze minister van Media gaan praten, denk ik.

Of beter nog: Ingrid Lieten moet eens gaan praten met Joke Schauvliege. Als we de raad krijgen om zuinig om te gaan met de ter beschikking gestelde middelen, valt er daar toch wel wat samen te werken. De openbare bibliotheken als mediawijze laagdrempelige organisaties, daarin ondersteund door hun steunpunt Locus en digitaal kenniscentrum Bibnet, kunnen zo de rode loper uitrollen voor de naar kennis en wijsheid dorstende bezoeker.

We waren in de jaren negentig toch ook de pioniers in het aanbieden van internet voor iedereen? Of niet soms?

Verbeter de wereld, begin met jezelf

2009-10-22T20:54:00.001+02:00

Neen beste lezer, ik heb geen acute aanval van het “Bond-zonder-Naam-virus” maar heb wel mijn dag meer dan zinvol doorgebracht ten huize Locus. Samen met een aantal collega’s werd ik ingewijd in de geheimen van het ‘opleidingstraject organisatieontwikkeling’. Met de kadertekst ‘Zeven uitdagingen voor de lokale bibliotheek’ (zie mijn eerdere blogberichten hierover) als referentiepunt kan elke deelnemende bibliotheek het traject aangrijpen om haar dienstverlening te verbeteren.

Vertrekpunt is een document dat de bib de kans biedt de eigen werking te evalueren. Tijdens de treinrit terug naar huis heb ik de nota al eens doorgenomen. Na lectuur kan ik enkel in alle nederigheid het hoofd buigen, voorwaar niet mijn sterkste kant. Als ik al dacht goed bezig te zijn, wat ik eigenlijk niet betwijfel, kan ik enkel vaststellen dat er nog een erg lange weg is af te leggen. Alles laat echter vermoeden dat de pensioengerechtigde leeftijd verhoogd gaat worden. Heb ik weer even geluk!

Van stok- en andere paardjes

2009-10-20T20:40:00.001+02:00

Vandaag nog maar eens gemerkt. Er gaapt een ontzettende kloof tussen openbare bibliotheken in eenzelfde regio. De oorzaak ligt vaak, maar zeker niet alleen, bij de middelen die door het bestuur worden beschikbaar gesteld. Met veel goede wil en inzet proberen collega’s hun bibliotheek op te stuwen in de vaart der volkeren om maar al te dikwijls vast te stellen dat wanneer ze hier denken bijgebeend te zijn, ze daar weer hopeloos op achterstand worden gespeeld. De hoop dat hogere normering soelaas kan bieden is ijdel, de provinciale hoorn des overvloeds niet onuitputtelijk. Bescheiden gemeenten hebben nu eenmaal bescheiden middelen, ook met een geïnspireerd bestuur. Te vaak leidt een éénmalige investering in baksteen niet naar een permanente en noodzakelijke investering in inhoud (personeel, collectie, …); of denkt men de achterstand in inhoud te kunnen inhalen door een éénmalige investering in baksteen.

Onze bibliothecarissen hebben vooral nood aan moed. De moed om keuzes te maken. De keuze welke dienstverlening kwalitatief kan worden uitgebouwd met de beschikbare en/of te verwachten middelen. De keuze welke taken zelf worden uitgevoerd of beter worden uitbesteed aan derden. De keuze welke opdrachten in samenwerking met andere bibliotheken of organisaties worden ingevuld. Maar vooral de moed om de gemaakte keuzes en hun gevolgen te verkopen aan hun bestuur. Het is niet de verantwoordelijkheid van de bibliothecaris slechts te kunnen beschikken over beperkte middelen, het is wel hun verantwoordelijkheid de gebruiker in de waan te laten beroep te kunnen doen op een onbeperkte dienstverlening. Wie verwachtingen creëert moet ze ook waar kunnen maken.

Terug wakker

2009-10-19T23:06:00.001+02:00

Ik weet het, het is veel te lang stil geweest op deze blog maar ‘t kan gelukkig verkeren zei onze goede vriend Bredero al. Ik heb bewust een tijdje de pen (het klavier) gebroken in de wetenschap dat zonder deze zelfopgelegde censuur anderen mij wel de mond zouden hebben gesnoerd, de richtlijnen voor de bloggende ambtenaar indachtig.

Niet dat het mij momenteel niet hoog meer zit, maar het lontje is toch niet meer zo kort dat voor onmiddellijk explosiegevaar gevreesd dient te worden. Al kan de vlam bij mij natuurlijk weer erg snel in de pan slaan. Mijn belagers zijn bij deze gewaarschuwd.

Dit maar om te vertellen dat u weer met enige regelmaat de nodige dwarsigheid mag verwachten.

Over de brug komen

2009-09-09T21:41:00.001+02:00

Gisteren werd bij Bibnet in beperkte groep gereflecteerd over het opstarten van een kennisplatform voor bibliotheekmedewerkers. Bedoeling van het platform is om de (nieuwe en doorgewinterde) bibliotheek 2.0 adepten een instrument aan te bieden voor kennisdeling. De tool moet kansen bieden voor discussie, uitwisselen van ervaringen, stellen van voorbeelden en ander lekkers dat ons doet watertanden.

Voorwaar een lovenswaardig initiatief al maak ik toch ernstig voorbehoud. En dan niet bij de technische realisatie van het product, maar wel bij de levensvatbaarheid. De voorbije jaren heb ik mogen kennis maken met prijzenswaardige inspanningen om het bibliotheekveld via digitale weg te betrekken bij nieuwe ontwikkelingen, plannen en processen. En dit op regionaal, provinciaal en lokaal niveau. En telkens moet na verloop van tijd worden vastgesteld dat bibliotheekmedewerkers (ongeacht rang of stand) hun spreekwoordelijke bek niet durven opentrekken. Discussiegroepen, fora en overlegplatformen worden steeds bevolkt door dezelfde beperkte schare van al-dan-niet verlichte geesten die bereid worden gevonden om hun hart te luchten, hun gal te spuwen of hun kritisch oordeel te vellen. En na elke nieuwe ronde van voorlichting, instructie of presentatie flakkert de hoop op nieuw bloed te mogen begroeten. Maar telkens blijkt dit ijdele hoop.

De bibliotheekwereld is en blijft met stomheid geslagen. Het opstarten van het kennisplatform gaat hieraan niets veranderen. We hebben dringend nood aan een mentaliteitswijziging zodat medewerkers binnen en buiten de eigen organisatie durven uitkomen voor hun mening of visie. Zolang Locus niet op deze spijker gaat kloppen blijven initiatieven als het kennisplatform doodgeboren of vegeterende schepsels.

Ik hoor de reactie van collega’s al op deze verzuchting. Daar hebben wij geen tijd voor! De agenda’s zijn al overladen en de werkuren dik gevuld. Maar waarmee? Misschien toch nog eens nadenken over het froebelwerk?

Persepolis 2.0

2009-08-25T10:39:00.001+02:00

Op 18 juni publiceerden we nog een bericht op onze biblog over de graphic novel Persepolis van Marjane Satrapi met een verwijzing naar de verkiezingsonlusten in Iran. Twee maanden later volgt al de web 2.0 actualiteit met Persepolis 2.0, een verhaal met beelden uit het oorspronkelijke boek maar met aangepaste tekstballonnen. Het toont eens te meer aan dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar het is evenzeer een bewijs hoe web 2.0 individuen de mogelijkheid biedt hun stem te laten horen in weerwil van officiële censuur.

Maar hoe ga je als bibliotheek om met deze informatie? Ga je het pdf-document afdrukken en in de stripcollectie opnemen (eventueel als bijlage bij het oorspronkelijke boek)? Neem je een aparte beschrijving van de website op in je catalogus met verwijzing naar het boek? Moet de beschrijving ook worden opgenomen in de OpenVlacc? Voor collectievormers wordt het in ieder geval een steeds grotere uitdaging om het internetaanbod te linken aan de reguliere collectie én beschikbaar te stellen aan de gebruiker.

Acclimatiseren

2009-08-24T22:04:00.002+02:00

De buitenlandse vakantie zit erop en het wordt weer langzaam wennen aan het normale ritme. Nog enkele dagen thuis uitbollen en dan er weer flink tegenaan. Maar nagenieten mag nog en hoe kan dat beter dan met een beeld van de openbare bibliotheek van San Miniato. Een typisch Toscaans stadje op een heuvel uitkijkend op de vlakte van de Arno. De ingang van de bibliotheek is weggestoken in een hoek van een wat vervallen binnenkoer maar heeft toch enige charme. Binnen het beeld van overvolle rekken in een reeks van aaneengesloten kamers en zowaar één publiekscomputer met (betalende) internetaansluiting. Maar alles moet wijken voor het schitterende uitzicht uit het raam van de jeugdafdeling. Wie maalt er om collectie-aantallen en bezoekersstromen met dergelijk venster op de wereld.

Over duiven en andere certificaten

2009-07-03T20:23:00.001+02:00

(Zeven uitdagingen, deel 3)

In gesprekken met collega’s over het introduceren van zelfbediening in de bibliotheek wordt deze boot vaak afgehouden met het argument dat hun bibliotheek een belangrijke sociale functie vervult in de plaatselijke gemeenschap. Bij doorvragen blijkt het dan vaak te gaan over het gesprekje aan de balie met Jef met de pet over de duiven die niet willen vallen of de babbel met Stanske wiens kleindochter het toch niet getroffen heeft met hare vent. Het gepaste oor bieden voor deze klachten behoort dus blijkbaar tot de kerntaken van de moderne bibliotheek want, aldus de collega’s, het decreet lokaal cultuurbeleid verwijst uitdrukkelijk naar de gemeenschapsvormende taak van onze instelling. De vaststelling dat het wel een dure investering is om een geschoolde medewerker met deze opdracht op te zadelen wordt duidelijk niet gedeeld. Nochtans lijkt het mij geen onmogelijke opdracht om hiervoor een geïnteresseerde (brug)gepensioneerde te vinden die, in ruil voor een lekker kopje koffie, op regelmatige basis in de bibliotheek luister-/pispaal wil spelen.

Ik ben dan ook verheugd in “Zeven uitdagingen” (p. 16) te lezen dat de functies ‘gemeenschapsvorming’ en ‘ontmoeting’ niet tot de kernopdracht van de bibliotheek behoren. Ik citeer met volle instemming: “De bibliotheek is er niet om mensen bij elkaar te brengen, maar wel om toegang te geven tot informatie en cultuur.” Ga daar maar eens lekker tegenaan staan beste kletsmajoren. Steek uw energie in dat waar het werkelijk om draait en sus uw geweten niet met het goedkope succes van de vluchtige babbel.

In dat kader moet ook het streven naar een duidelijk kwaliteitsbeleid voor bibliotheken gezien worden. Ik ben mij er terdege van bewust dat de werking van elke bibliotheek sterk afhankelijk is van de plaatselijke context maar dit mag niet beletten dat er duidelijke criteria worden opgesteld waaraan een moderne kwaliteitsvolle bibliotheek dient te voldoen. Wat mij betreft mag hier zelfs met service-schalen gewerkt worden verbonden aan een certificering, m.a.w. een oplijsting van diensten gekoppeld aan niveaus. Op die manier wordt het voor de bezoeker overduidelijk wat hij of zij mag verwachten van de bibliotheek waarvan gebruik gemaakt wordt. Een koppeling aan inwonertal van de gemeente is allerminst nodig. Het bestuur beslist welke diensten worden aangeboden en ziet die keuze duidelijk vertaald in een kostenplaatje. Voor de bibliothecaris betekent dit duidelijkheid over het realiseerbare en de mogelijkheid om de beschikbare middelen zo efficiënt mogelijk in te zetten. Een hoger service-niveau halen betekent dan meer middelen ter beschikking krijgen (voor welbepaalde doelen) of door samenwerking efficiënter gaan werken en zo de gelegenheid krijgen om nieuwe diensten aan te bieden.

(Wordt vervolgd)

De afgrond wenkt

2009-06-24T20:18:00.001+02:00

Althans die indruk kan je krijgen bij het lezen van het hoofdstukje “Hoe zal het bibgebruik in de toekomst evolueren?” uit Zeven uitdagingen (p. 8).

Bij de dominante trends wordt zomaar beweerd dat het aantal ontleningen daalt. Is dit inderdaad overal het geval? En zo niet, waar zie je dan de tegengestelde beweging? Recent las ik in de krant nog over de aanzienlijke groei van het bibliotheekgebruik in de nieuwe bib van Genk. En ook andere bibliotheken met een (ver)nieuwbouw zien meestal een duidelijke stijging van bezoekers en uitleningen. Ook bibliotheken met vernieuwende ideeën kennen een opwaartse trend. Is dit trouwens anders in de commerciële sector? Ook daar zien zaken die jarenlang met hetzelfde interieur werken en die hun aanbod niet aanpassen aan de veranderende wensen van hun klanten hun omzet dalen. Waarom zou dit bij bibliotheken anders zijn? Is de daling van het aantal ontleningen dan een dominante trend of is het een algemene waarheid dat elke instelling, organisatie of zaak die niet voortdurend vernieuwend bezig is vroeg of laat hiervan de gevolgen moet dragen.

Wat verder nog zo’n bewering. “De algemene verwachting is dat het aantal leners en het actieve gebruik van de bibliotheek in de toekomst onvermijdelijk zullen dalen”. Leners? Mijn bibliotheekwerking draait toch niet alleen om leners. Ik heb heel wat regelmatige gebruikers/bezoekers die nooit iets ontlenen maar die wel intensief gebruik maken van de diensten die wij verlenen. Ja, ook de kopers van lampolie zijn zo goed als verdwenen maar die winkel die vroeger olielampen verkocht is nu misschien een bloeiende elektrozaak. En onvermijdelijk? Mag ik de auteur dezer uitspraak aanraden om een glazen bol aan te schaffen en zich te verzekeren van een standplaats als waarzegger(ster). Met een dergelijk geloof in de eigen onfeilbare voorspellingen wacht een glorierijke toekomst. Oh ja, even vergeten dat ook de kermissen een onvermijdelijk verdwijnen is voorspeld.

Om deze negatieve tendens te keren kunnen de bibliotheken volgens de tekst op een drietal zaken inzetten maar ze zullen vooral moeten nadenken over de producten en diensten die aangeboden worden.

Het worstcasescenario zullen we dan niet te danken hebben aan externe factoren maar wel aan het gebrek aan moed of daadkracht om vooruit te kijken en de noodzakelijke beslissingen te nemen.

(wordt vervolgd)

Ik heb een droom

2009-06-18T18:34:00.001+02:00

Ik heb een droom waarin ik een grote toekomst zie weggelegd voor mijn bibliotheek. Een droom waarin bezoekers volmaakt tevreden zijn over de hoogstaande dienstverlening die hen door de Bibliotheek Turnhout geboden wordt. Een bibliotheek die gewaardeerd wordt om zijn kwalitatieve aanbod aan diensten.

Ik heb een document voor me waarin ik weinig van die droom terugvind. Zeven uitdagingen voor de lokale bibliotheek staat er op het titelblad, maar ik voel me niet echt uitgedaagd. Staat er dan iets verkeerds in de tekst? Zijn de stellingen fout? Neen, ik kan in grote lijnen de inhoud van het document onderschrijven maar ik voel geen begeestering. Ik voel me door het document niet gemotiveerd om die uitdagingen aan te gaan.

Ik weet het, dit is niet de grote visietekst over de bibliotheek van de toekomst maar een ontplooien van strategieën om een antwoord te bieden op vragen over de min of meer directe toekomst. Maar waarom kan een dergelijke tekst ook niet wat bezieling uitstralen? Waarom mag ik niet aangesproken worden om onmiddellijk de handen aan de ploeg te slaan en de koe bij de horens te vatten, maar heb ik eerder de neiging om na het lezen de kat uit de boom te kijken?

Dit is een tekst die vertrekt vanuit een defensieve houding (hoe kan ik standhouden in een vijandige wereld) terwijl ik hetzelfde verhaal perfect met een positieve en offensieve blik kan vertellen. Hoe stem ik mijn dienstverlening nog beter af op de veranderende noden van mijn gebruiker? Hoe maak ik gebruik van mijn uitgesproken positieve imago om mijn bezoeker mee te nemen in het steeds veranderende verhaal van informatieverstrekking en –bemiddeling. Hoe maak ik mijn (potentiële) klant deelgenoot van mijn grote droom?

Als iets moet doen dromen zijn het dergelijke teksten toch.

(wordt vervolgd)

Nog wat laatste aanvullingen

2009-06-07T21:20:00.004+02:00

Zo beste lezer, de fietstrip zit er op en ik heb een dag lang geen fietszadel onder de bibs gehad. Omdat ik de laatste etappes geen beschikking meer had over een internetaansluiting nog enkele wetenswaardigheden over de laatste fietsdagen.

Van onze tocht langsheen het klooster van de Grande Chartreuse is niets in huis gekomen. Toen we onze gastheer vertelden waarheen onze tocht de volgende dag verliep, wist hij ons mee te delen dat de weg daarheen volledig (ook voor fietsers) was afgesloten. Omdat we, met de rit van de volgende dag in het achterhoofd, de tocht niet onnodig zwaar wilden maken besloten we de route over Grenoble te verleggen en eventueel af te sluiten met de beklimming van Alpe d'Huez. Vooral onze begeleiders hebben zich nadien deze beslissing hartsgrondig betreurd. Niet minder dan 4 lange uren hebben ze met de wagen Grenoble in alle richtingen doorkruist zonder de juiste weg te vinden. Bijna drie uur later dan ons fietsers zijn ze uiteindelijk in de Chambres d'Hôtes in le Bourg d'Oisans aanbeland, uitgeput en behoorlijk van hun melk na deze doolhofervaring. Van de beoogde beklimming van de alp kwam natuurlijk niets meer in huis. Met die intentie liepen in de stad wel honderden Nederlanders rond die deelnamen aan de actie 'Alpe d'HuZes'.

Ook de geplande Marmotte-rit diende aangepast omdat de doorgang over de Col du Galibier nog steeds gesloten was wegens onstabiele sneeuwmassa's langsheen de weg. We besloten na de afdaling van de Croix de Fer niet rechtsaf te slaan richting Télégraphe en Galibier, maar links de vallei in te draaien om een tiental kilometer verderop in het dal de beklimming van de Col du Glandon aan te vatten. Een klauterpartij die ons uiteindelijk opnieuw zou doen aanbelanden vlak voor de top van de Croix de Fer waarna we de berg in de tegenovergestelde richting van 's morgens konden afdalen. Een afsluiter met Alpe d'Huez zat er echt niet meer in nadat ik de top van de Glandon al op mijn tandvlees had gehaald.

Een laatste parcoursaanpassing dienden we de laatste dag in te plannen. Door wegenwerken was de Gorges de la Bourne afgesloten en besloten we de Vercors te verlaten via de Grands Goulets, een 15-tal kilometers verder en wat extra klimkilometers maar evenzeer de mooite waard. Tijdens het tweede gedeelte van de dag kregen we ook nog wat regen te verwerken maar uiteindelijk konden we onder een stralende hemel de fiets in de eindbestemming stallen.

En vanaf morgen, terug aandacht voor het bibwerk.

‘t Is gedaan!

2009-06-06T08:00:00.000+02:00

Het zit er op, de fietstrip editie 2009. Er rest ons nog het meepikken van een Frans ontbijt, het inladen van de bagage, de fietsen op het autodak monteren en de nabije oprit van de snelweg op te zoeken. En dan in sneltreinvaart naar huis. Onderweg gaan we het zeker al hebben over de mogelijke route in 2010.

Rit 10 : Van Villard-de-Lans naar St-Clair-du-Rhône

2009-06-05T08:00:00.000+02:00

Overwegend dalen vandaag nu we de Alpen definitief achter ons laten en opnieuw de Rhônevallei opzoeken. Een korte rit ook (113 km) maar dat is op dit moment geen bezwaar. De eerste 30 kilometer valt er weinig te trappen. Het wordt heerlijk bollen door de Gorges de la Bourne die we vroeger reeds in de andere richting hebben gefietst. Daarna is het nog wat op en af waarbij we via Hauterives passeren en het Palais Idéal du Facteur Cheval. Gelet op de korte rit moet hier zeker een stop worden ingelast. Daarna rest ons enkel nog wat uitpeddelen tot in St-Clair-du-Rhône waar de eindmeet is getrokken in de chambres d’hôtes van Raymond en Andrée Pasquarelli.

Rit 9 : Van le Bourg d’Oisans naar Villard-de-Lans

2009-06-04T08:00:00.001+02:00

Afwachten hoe de beentjes reageren na die marteling van gisteren. Een eerder korte rit (120 km) met het venijn aan het begin en in de staart. De Col d’Ornon is met z’n 1.367 meter normaal een makkie, zeker bij het begin van de dag, maar stramme spieren kunnen zelfs van zo’n tussendoortje een lijdensweg maken. Daarna is het weer genieten van het prachtige landschap aan de rand van het Parc National des Ecrins en de Vooralpen in de buurt van Grenoble. Vanop de Corniche du Drac krijgen we een heerlijk zicht op de gelijknamige rivier met zijn stuwmeren.

Na een weer wat vervelende passage via de buitenwijken van Grenoble volgt de slotklim naar de Montagne de Lans en de Vercors. Deze net voor de Alpen gelegen smalle bergketen is één van de mooiste streken van Frankrijk. Tijdens onze vorige fietstochten hebben we de regio reeds in diverse richtingen doorkruist. Nu stevenen we af op de regiohoofdplaats Villard-de-Lans waar we een onderkomen vinden in de chambres d’hôtes ‘Le Val Sainte Marie’.

Rit 8 : Van le Bourg d’Oisans naar le Bourg d’Oisans

2009-06-03T08:00:00.000+02:00

Nee, beste lezer, geen rustdag vandaag maar een echte bergrit met drie (mogelijk vier) cols op het menu. We volgen het parcours van de vroegere Marmotte (die nu over de Glandon gaat) en afhankelijk van het weer en de graad van frisheid sluiten we af op Alpe d’Huez of stappen we af aan de voet van de beklimming. In het eerste geval staat er 192 km op de teller, zonder de Hollanderberg nog altijd een respectabele 164 km.

Na enkele vlakke kilometers volgt snel de beklimming van Col de la Croix de Fer. In 24 kilometer moet een hoogteverschil van 1.258 meter overwonnen worden met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,2 procent (steilste stuk 14 procent) om de top op 2.068 meter te bereiken. Een eerdere poging om de Croix de Fer op mijn erelijst te zetten is nog voor halfweg gestrand op een gescheurde buitenband (en een gebrek aan een reserve-exemplaar); hopelijk hebben we vandaag meer geluk. Na 29 kilometer afdaling en de 15 kilometer vals plat begint in St-Michel-de-Maurienne de klim naar de Col du Télégraphe. Deze berg, en ook de volgende twee, hebben we reeds tijdens vorige fietstrips bedwongen en we weten dus wat ons te wachten staat. De Télégraphe is best een aangename beklimming, niet te lang (11,5 kilometer), niet te stijl (gemiddeld 7,4 procent) en vooral veel bochten en steeds beschutting tussen de bomen. De top op 1.566 meter is echter maar de aanloop naar de hoofdschotel van de dag, de Col du Galibier, die met zijn 2.646 meter het dak van deze reis is.

Het eerste deel van deze beklimming tot aan Plan Lachat is bijna steeds rechtdoor door een breed dal, waardoor je de indruk hebt dat de weg minder stijgt dan hij in werkelijkheid doet. Ook de wind kan hier verraderlijk tegenzitten. Na Plan Lachat, ongeveer halfweg de klim, begint het echte werk pas. De opeenvolging van bochten en steile stukken in een decor als een maanlandschap doet je de vraag stellen wat er zo leuk is aan deze bezigheid. Na 17 kilometer en de laatste kilometer aan 10 procent zit de lijdensweg er op. En nu maar hopen dat we ook echt kunnen afzien, want op het moment dat ik dit bericht schrijf (1,5 week voor onze passage) is de col nog steeds dicht.

Vanaf de Galibier is het in steeds dalende lijn naar het 47 kilometer verder gelegen le Bourg d’Oisans. In deze richting kan je zelfs de Col du Lautaret op je palmares schrijven zonder één meter te moeten klimmen. Indien we nog de moed en vooral de benen hebben volgt dan nog de 14 kilometer lange klim langs de 21 haarspeldbochten naar het 1.780 meter hoog gelegen skidorp Alpe d’huez. Maar met of zonder deze Alpe, het eten bij Pauline zal zeker smaken.

Rit 7 : Van Le Pin naar le Bourg d’Oisans

2009-06-02T08:00:00.000+02:00

Vandaag trekken we de bergen in. Nog niet het grote klimwerk maar toch al wel voldoende om te weten hoe het dit jaar met de klimcapaciteiten gesteld is. De rit is niet overdreven lang, 128 km, en begint geleidelijk te stijgen. Bij het uitstippelen van een bergrit is het vaak een probleem om grote wegen te vermijden zonder eindeloze omwegen te moeten maken. Vandaag is het dan ook niet echt gelukt. Voor we het ‘Parc Naturel Régional de Chartreuse’ bereiken hebben we reeds een 10-tal kilometer ‘rode-weg’ moeten trotseren. Maar wat dan volgt is meer dan de moeite waard. Lekker klimmen in het bos naar de Col de Porte (1326 m) en misschien even halt houden bij het klooster van de Grande Chartreuse, het hoofdkwartier van de Kartuizerorde. Nadien ligt Grenoble flink in de weg. Helemaal vermijden was niet mogelijk maar na een tocht door de buitenwijken kunnen we snel terug de kleinere wegen op. De laatste 37 km moeten we op de N91 het vracht- en andere verkeer naast ons dulden maar erg veel keuze heb je niet om le Bourg d’Oisans te bereiken.

Daar verblijven we twee nachten in Les Petites Sources bij Pauline en Eric Durdan. Een geweldige plek waar we reeds herhaaldelijk tijdens eerdere tochten terecht zijn gekomen. De gastvrouw weet perfect wat ze de sportieve mens voor moet zetten waardoor haar huis een toevluchtsoord is geworden voor fietsers en wandelaars. Vanuit een aantal kamers heb je bovendien een uniek uitzicht op het skioord Alpe-d’Huez.

Rit 6 : Van Montcet naar Le Pin

2009-06-01T08:00:00.002+02:00

Aan afwisseling zal het ons vandaag niet ontbreken. Over 122 km krijgen we een heel scala aan landschappen voor de wielen geschoven. De eerste 40 km is het nog slalommen doorheen het vennengebied ten noordoosten van Lyon waarna de eerste bulten opduiken. Erg hoog zijn de toppen hier nog niet (tussen de 500 en 1000 meter) en bovendien volgen we de vallei van de Rhône waardoor steile passages uitblijven. Nadien is het weer even de vlakte opzoeken, al is het niet echt plat, om op het einde van de rit op te klimmen naar het Lac de Paladru, waar aan de oever ons bedje gespreid staat in ‘Les Balcons du Lac’ (jammer genoeg geen website).

Het past hier even de loftrompet te steken over onze trouwe begeleiders, mijn schoonouders. Na de tigste trip moet hen niet meer verteld worden hoe ze fietsers in de watten moeten leggen. Elke dag omstreeks 11 uur staan ze langs de kant met koffie en ‘iets van de bakker’; ‘s middags staat het tafeltje gedekt met soep en andere calorierijke ingrediënten en in de namiddag ook nog eens een ‘lekkere’ halte. En wij gelukzakken moeten enkel denken aan fietsen, eten, slapen en heel veel genieten.

Le Pin Plage, 18.30 u. We zijn ondertussen reeds bijna 2 uur geland aan het meer van Paladru. Vanuit onze kamers hebben we een schitterend uitzicht op het water en de bergen aan de overzijde. Het weer blijft in Frankrijk meer dan behoorlijk. Vanmorgen bij het opstaan was het een stralend blauwe hemel maar daarna betrok het de ganse voormiddag, al was er nooit regendreiging. Vanaf 's middags dook de zon weer op en kenden we opnieuw het stralende weer van de voorbije dagen. Vandaag zat het venijn trouwens in de staart. Om het meer van Paladru te bereiken hadden we de laatste 10 kilometer nog stijgingspercentages van ruim 10% te overwinnen; en wij maar denken dat je naar beneden moet om aan het water te geraken. De ontvangst in Les Balcons du Lac was weer erg warm en het aangeboden pintje smaakte na het klimwerk voortreffelijk. Zoals u kan merken kan ik bovendien weer gebruik maken van het draadloze netwerk in de chambres. De gastvrouw heeft me bovendien verteld dat ze toch over een eigen website beschikken. Ik geef de link hierbij: http://balcons38.e-monsite.com; voor iedereen die ooit in de streek een verblijf zoekt, een grote aanrader.

Dat kon gisteren trouwens ook maar om één of andere technische reden vertikte de techniek het om naar behoren te werken. Los van dat probleem, de chambres d'hôtes was voortreffelijk (zoals de website deed vermoeden). De tuin was prachtig (resultaat van meer dan 35 jaar werk) en de gastheer was een fervente groene jongen, fruitteler, imker en esperanto-adept. Oh ja, hij was ook vegetariër en wij die al de hele dag hadden uitgekeken naar het sappige kippetje uit Bresse, kregen een vegetarische burger voorgeschoteld. 't Was wel lekker trouwens.

Rit 5 : Van Athée naar Montcet

2009-05-31T08:00:00.000+02:00

Vandaag 148 km voor de boeg doorheen de Bresse-streek. Voor de meeste toeristen een grote onbekende maar toch wel het doorfietsen waard. Na de Bourgondische heuvels is het vandaag een vlakke rit tussen de bosschages, vennen, plassen en landerijen. De streek is vooral bekend voor de kip met dezelfde naam. Rondscharrelend op het erf zeker het bekijken waard, maar dampend en geurend op een bord helemaal niet te versmaden. De streek heeft wel erg te lijden onder de plattelandsvlucht. Jongeren vertrekken bij gebrek aan werk naar de naburige steden en de talrijke dorpen en gehuchten lopen leeg. Voor buitenlanders op zoek naar een optrekje dat buiten de bekende toeristische trekpleisters mag liggen zijn hier zaakjes te doen.

Wie vandaag met ons zou meefietsen zou ook kunnen getuigen dat er geen beter fietsland bestaat dan Frankrijk. De landelijke wegen (wit weergegeven op de Michelinkaart) zijn de breedste fietspaden die je je kan voorstellen en auto’s zie je er op een ganse dag ook niet teveel. Kortom, wat houdt je tegen om me achterna te fietsen?

Vandaag steken we een patatje mee bij Eliane en Jean-Louis Gayet, gastvrouw en –heer van Les Vignes. En als je bij het bekijken van hun website niet stikjaloers wordt, weet ik het ook niet meer.

Rit 4 : Van Clinchamp naar Athée

2009-05-30T08:00:00.001+02:00

Naar het hartland van Bourgondië. Vandaag veel minder bossen maar wel heuvelende Bourgondische akkers. We dwarsen de snelweg naar het zuiden in de buurt van Langres en zoeken iets verder weer de oevers op van een kanaal, ditmaal deze van het ‘Canal de la Marne à la Saône’. We passeren hier ook de waterscheiding tussen het Kanaal- en Middellandse Zeebekken. In Pontailler mondt het kanaal uit in de Saône, die we nog even volgen tot in onze slaapplaats Athée.

In dit minuscule dorpje vinden we na 139 km fietsen onderdak in de chambres-d’hôtes Les Laurentides, een onderkomen waar ook onze begeleiders vorig jaar reeds terecht zijn gekomen, wat ik op het moment van reserveren nog niet wist. Toeval bestaat!

Athée, 17.50 u. Onze gastheer heeft geen draadloos netwerk maar ik mag zonder problemen gebruik maken van zijn computer. De rit vandaag is probleemloos verlopen onder een stralend blauwe (en wolkenloze) hemel. Net zoals gisteren hadden we bijna de ganse dag een vrij strakke rugwind, en dat schiet natuurlijk lekker op. Omstreeks 16 uur vielen de duiven al op het kot. Het glaasje witte wijn was een welkom onthaal, de douche heerlijk verkwikkend en uit de keuken komen al heerlijke geuren. Al goed dat we dagelijks de nodige calorieën verzetten zodat we 's avonds zonder veel wroeging kunnen bunkeren voor de volgende dag. Volgens de gastvrouw voorspelt de météo nog de ganse volgende week stabiel mooi weer. Dat blijft genieten.

Rit 3 : Van Watronville naar Clinchamp

2009-05-29T08:00:00.005+02:00

Vandaag zullen we 139 km lang door de bomen het bos moeten blijven zien. Vrij snel na het vertrek belanden we in het ‘Parc Naturel Régional de Lorraine’ met het Lac de Madine. We volgen ook een tijdje het Marne-Rijn kanaal waarbij we de tunnel bij Mauvages aandoen. Deze kanaaltunnels zijn zeker bekend bij de liefhebbers van ‘Het Bourgondisch Complot’; Michiel Hendrickx heeft water en bloed gezweet toen hij zijn Maria van Dam doorheen dergelijke smalle exemplaren moest varen. Nadien is het alleen nog bos wat de klok slaat: Forêt de Vaucouleurs, Forêt du Vau, Forêt des Batis et des Hamets, Bois des Haies, etc… Met een beetje geluk hebben we stralend weer en is het volop genieten.

‘s Avonds schuiven we de voeten onder tafel bij Anne en Yves in het ‘Relais de Ombelles’ waar de groenten uit eigen tuin en het versgebakken ‘pain de campagne’ best zullen smaken.

's Namiddags zal ik wel duimen voor de bibploeg 'Onder professoren' die deelneemt aan de Fit & Fun van de Turnhoutse ambtenaren. Ongetwijfeld behalen ze het beste resultaat in jaren!

Clinchamp, 19.00 u. We zijn ondertussen al twee uur geland. Een leuke ontvangst in de chambres met een heerlijk pintje en ondertussen ook fris gedoucht. Dat konden we wel gebruiken want na het slechte (en toch wel frisse) weer van gisteren was het vandaag geweldig fietsweer. Bijna wolkenloze hemel, aangename temperatuur en de wind van achteren. Het ging geweldig goed vooruit vandaag. Ik zit op dit moment te apperitieven en als ik moet afgaan op de geuren uit de keuken gaan we ook geweldig goed eten. Ik ga er van uit dat de ploeg 'Onder professoren' vandaag ook de wind in de rug heeft gehad.

Rit 2 : Van Naomé naar Watronville

2009-05-28T08:00:00.000+02:00

Motto: met de Maas als gezel. We hebben 136 km af te malen vandaag, maar dat mag geen probleem zijn. De eerste 20 km vertoeven we nog in België waarbij we via Poupehan en de meanderende Semois de grens opzoeken. De afdaling richting Sedan brengt ons naar de Maasoever die we het grootste deel van de dag verder stroomopwaarts blijven volgen. Hoe dichter we onze eindbestemming van de dag naderen, hoe meer we geconfronteerd zullen worden met de herinneringen aan ‘La Grande Guerre’. De grond waarop wij in het beste geval wat zweetdruppels zullen laten, is hier doordrenkt met het bloed van duizenden zinloze slachtoffers. De namen van de oorlogsmonumenten laten weinig aan de verbeelding over: de ‘Tranchée des Baionnettes’, het ‘Ossuaire de Douaumont’ en andere ‘Cimétière national de …’ en ‘Mémorial de …’

Door de uitlopers van het Forêt de Verdun belanden we uiteindelijk bij de familie Wurtz in ‘La Métairie du Manoir’ in het onooglijke dorpje Watronville.

Rit 1 : Van Sint-Joris-Winge naar Naomé

2009-05-27T08:00:00.002+02:00

Een zeer gevarieerde tocht van 140 km naar de grens met Frankrijk. Het eerste deel is reeds bekend van een vorige tocht en loopt voor een gedeelte over een Ravel-strook, een netwerk van fietsroutes over ‘langzame wegen’. Het parcours is dan nog behoorlijk vlak en daalt op het einde af naar het Maasdal. Het tweede gedeelte is heel wat pittiger met nog erg weinig vlakke stukken en meandert doorheen de Ardense bossen en velden. We passeren ondermeer de oude cisterciënzerabdij van Grandpré, het kasteel van Ciergnon en de abdij van Chevetogne. Als het mooi weer is en de kerkdeuren openstaan, horen we hier misschien de hemelse Byzantijnse gezangen. We overnachten in Naomé in La Ferme du grand frêne.

Naomé, 17.00 u. Het zit erop, de eerste etappe. Vertrokken bij stralende zon, aangekomen met gedruppel. Al bij al een voorspoedige tocht door een voor mij onbekende maar erg mooie streek. De wind zat niet echt ideaal (hoofdzakelijk Zuid, Zuid-West) en heel warm was het niet. Nu douchen en dan aan tafel, scampi's en kwarteltjes staan er op het menu. Het zal smaken. Vanuit Naomé groeten aan het thuisfront.

Als je op de kaart klikt opent een bestandsmap met de route in Google Earth. Eén muisklik op het ritbestand start Google Earth en biedt je de mogelijkheid de trip te volgen. Vandaag moet je wel deel 1 én deel 2 aanklikken.

Er even tussenuit

2009-05-26T14:00:00.000+02:00

Nu even geen commentaar op het reilen en zeilen in het bibliotheekveld. Ik muis, of liever fiets er een tiental dagen tussenuit. De volgende dagen hou ik je op de hoogte van mijn fietstrip doorheen ‘la douce France’. Je kan elke dag het parcours via Google Earth volgen, kwestie van het plezier te delen.

De jaarlijkse fietsvakantie heeft al een hele traditie. In 1996 trok ik met mijn zwager vanuit Beerse naar Santiago de Compostela met mijn schoonouders als verzorgers in de volgwagen. Met uitzondering van 1997 hebben we het sindsdien elk jaar herhaald en Frankrijk van Noord naar Zuid en van West naar Oost doorkruist. Dit jaar gaat de tocht richting Alpen.

Werk voor de boeg

2009-05-22T17:44:00.001+02:00

Tussen alle oorlogs- en economische onheil viel me in de krant van vandaag één artikel bijzonder op; het droeg de kop: “Medvedev wil het Russische verleden herschrijven”. Rusland wil hiermee vermijden dat het verleden gebruikt wordt om het prestige van de natie te schaden.

Zonder verpinken wordt er een commissie in het leven geroepen die hierop moet toezien en de gepaste acties ondernemen. Van die commissie zullen o.a. historici deel uitmaken. Zelf historicus zijnde vind ik niet dat die Russische vakgenoten deze titel waardig zijn. Daarnaast werkt Poetin aan een wet die verbod oplegt de waarheid te vertellen over de gedragingen van het Rode Leger tijdens en na Wereldoorlog II. Ook buitenlanders zouden bij overtreding een celstraf kunnen oplopen.

Het bizarre aan heel het verhaal is dat noch Medvedev, noch Poetin er blijkbaar een probleem mee hebben dat dit bekend wordt. Ik vermoed dat ook in de collecties van de Russische bibliotheken weldra de nodige correcties zullen worden aangebracht, in zoverre dit nog nodig zou zijn natuurlijk.

In mijn krant wordt overigens geen melding gemaakt van enige reactie van de westerse diplomatie. Hier kan ons Kareltje nog scoren.

Niet netjes

2009-05-07T20:24:00.002+02:00

Allemaal wel leuk die web 2.0 toepassingen, maar het leren gebruiken van die tools impliceert meer dan het kunnen gebruiken van de software. Je moet er ook mee leren omgaan. Het is niet omdat je weet dat een mes dient om te snijden en een vork om te prikken dat je goede tafelmanieren hebt. En dat geld ook voor web 2.0 en ruimer nog voor alle snelle communicatiemiddelen. Ze dringen zich op en blijkbaar is nooit deftig geleerd hoe, en vooral wanneer, we ze moeten ontvangen. In de tijd van de brief en de vaste telefoonlijn was het normaal dat je als afzender niet onmiddellijk reactie kreeg. De brief deed er wel een tijdje over vooraleer hij op de bestemming was en de opgeroepene was wel eens niet op kantoor (of anders onbereikbaar).
Maar sinds de opkomst van het mobieltje en met uitbreiding de pda, smartphone en aanverwanten is het hek helemaal van de dam. Wat blijkt: er zijn geen etiquetteregels geschreven of als ze er al zijn vertikken we het om ze te volgen. Het duidelijkst komt dit tot uiting op vergaderingen. We vinden blijkbaar dat we ten allen tijde bereikbaar en aanspreekbaar moeten zijn, tenminste voor onze vriendjes-op-afstand. We nemen rustig gesprekjes aan, lezen sms-jes of versturen ze, verwerken onze mail. Maar dat we ondertussen onze gesprekspartners aan tafel schofferen kan ons gestolen worden. We zijn bereikbaar dus belangrijk mijnheer.
Ik denk er aan om voortaan systematisch vergaderingen te verlaten wanneer de bellers, sms-ers, mailers, twitteraars en consorten weer de overhand nemen.

‘t Heeft niet mogen zijn

2009-05-04T21:30:00.002+02:00

De Gouden Uil 2009 is dus naar Robert Vuijsje gegaan. De jury zal wel gelijk hebben maar het was niet echt mijn keuze. Ik had getipt op Pia de Jong met haar Lange Dagen. Maar de echte winnaar van de Gouden Uil was zelfs niet genomineerd. Voor mij blijft Suikerspin van Erik Vlaminck één van de mooiste boeken van het voorbije jaar en zijn roman fleuve, bestaande uit de romans Quatertemperdagen, Wolven huilen, Stanny, een stil leven, De portrettentrekker, Houten schoenen en Het schismatieke schrijven blijft een schrijfprestatie om U tegen te zeggen.

Kaartenfreak

2009-05-03T21:56:00.002+02:00

Het internet en zijn web 2.0 toepassingen zijn een goudmijn voor een kaartenfreak als ik. Combineer dat met mijn fietshobby en ik ben uren zoet met het uitstippelen en virtueel narijden van mijn tochten.

Gisteren heb ik, net zoals vorig jaar trouwens, deelgenomen aan de Grinta Challenge, een toertocht doorheen het wondermooie ‘Pays des Collines’ ten noordoosten van Doornik. Een 150-kilometer lange tocht over slingerende landwegen en nijdige hellingen (bijna 2000 hoogtemeters) met af en toe een kwellende kasseistrook. Kortom, een aanrader voor elke liefhebber van de ‘kromme gedon’. De fietsgps heeft de ganse tocht geregistreerd en bij thuiskomst heb ik de info op de computer ingeladen. Met een freeware programma nadien de gps-track omgezet naar het Google Earth formaat en nu kan ik naar believen de tocht herbeleven. De talrijke Panoramio-links op de route geven een idee van de pracht van de streek.

Voor deze blog heb ik het kaartbestand geïmporteerd in mijn persoonlijke kaarten van Google Maps en openbaar gemaakt zodat ik de Grinta Challenge kan delen met andere fiets- en/of kaartliefhebbers.

Gedeelde smart, halve smart

2009-04-23T20:40:00.001+02:00

Zo zijn we in de bib al een hele tijd aan het uitzoeken hoe we web 2.0 toepassingen kunnen gebruiken in de interne communicatie. Want hoe je het ook draait of keert, in een organisatie met heel wat deeltijdse medewerkers met bovendien nog veel verschillende werkroosters, moet heel wat tijd en energie worden geïnvesteerd in informatiedoorstroming.
Wanneer de traditionele prikborden, postbakjes en intranetten ontoereikend zijn moeten andere kanalen worden aangeboord. Reeds meer dan een jaar gebruiken we een aparte module 'Bibliotheek Turnhout' in het Digitaal Kenniscentrum van PBC Vrieselhof, maar voor heel wat medewerkers is deze tool niet flexibel genoeg. In goede web 2.0 traditie zijn we accounts beginnen aanmaken in gratis wiki-software om deze te testen op hun bruikbaarheid. Tot we vandaag te weten zijn gekomen dat we via de stedelijke ICT-dienst kunnen beschikken over Microsofts SharePoint-software. Omdat we hierdoor de in gebruik zijnde mail- en agendasoftware kunnen integreren, gaan we ons nu eerst verdiepen in de mogelijkheden van dit programma. Ik hou je op de hoogte.

P.S. : Tips en ervaringen in verband met SharePoint zijn welkom.

Tevreden

2009-04-17T20:58:00.004+02:00

Vandaag een afspraak gehad met Marc en zijn maatje. Ze ontwikkelen voor de Turnhoutse bib een tool die het mogelijk maakt om, vanuit een kiosk of vanuit de online catalogus zelf, geïnformeerd te worden over de locatie van een materiaal in de bibliotheekrekken. Even klikken op de locatieknop bij een beschrijving en er verschijnt een plattegrond waarop, vertrekkend van jouw plaats in de bib, voetstappen (of een looplijn, of een figuurtje) de weg tonen naar de vindplaats van het materiaal. Ook dingen die tijdelijk op presentatietafels terug te vinden zijn worden ontdekt. En natuurlijk is het ook beschikbaar voor de lezer thuis achter zijn computerscherm die met een afdrukje in de bib kan komen zoeken.
Een knap staaltje ontwikkelwerk en het leuke is dat je aan tafel zit met mensen die mee willen denken om het tooltje zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken.
Zeg nu zelf, wat heeft een bibliothecaris meer nodig om tevreden te zijn

Bill Gates forever

2009-04-15T21:24:00.001+02:00

Dit blogbericht is gemaakt met Windows Live Writer, een tool uit het Windows Live pakket. Gewoon maar als test of dit handiger werken is dan rechtstreeks in Blogger. Is het bijvoorbeeld makkelijker om met afbeeldingen te werken? Deze foto (een herinnering aan mijn fietstocht door Frankrijk in 2008) invoegen en wat bewerken was een fluitje van een cent. Ik heb een keuze gemaakt voor plaatsing links, de marges wat aangepast en een randje gekozen. Daarna de foto wat gedraaid en … klaar is kees.

Wil je nog weten waar de foto gemaakt is? Dat komt je te weten op het ingelaste kaartje.

Ergens in de Auvergne

Eenvoudig klikken op ‘invoegen kaart’, de plaatsnaam ingeven, een punaise zetten en nog even een onderschriftje maken (kan wel de tekst van dit onderschrift niet opmaken). Nadien nog enkel de juiste plaats aangeven en eventueel de marges aanpassen.

En nu benieuwd naar het resultaat. Als ik in Windows Live Writer het voorbeeld bekijk (ik heb het adres van mijn blog ingegeven) krijg ik dit te zien zoals het effectief in mijn blog staat en niet in een voorbeeldweergave die afwijkt van het blogbericht (zoals in Blogger zelf). Mmm, ziet er goed uit, dus publiceren maar.

Dire Straits unplugged in de Turnhoutse bib

2009-03-25T22:02:00.004+01:00

Zopas Apture leren kennen, een tool die heel wat mogelijkheden biedt om je blog aantrekkelijker te maken voor de bezoeker. Via het eenvoudig toevoegen van allerlei multimedialinks kan je de aandacht trekken van de bloglezer. Even een (overdreven)testje.

Het muziektijdschrift Oor lanceerde vandaag het bericht dat Mark Knopfler bevestigd heeft dat de groep Dire Straits op 1 april 2009 een unplugged concert speelt in de Turnhoutse bibliotheek. De playlist van het concert is een staalkaart van de grootste hits van de groep. Bovendien zal Willy Deville een duet zingen met de leadzanger. Als slot van de avond zal een denderend vuurwerk worden afgeschoten in en om het kasteel van Turnhout.

Het bovenstaande is natuurlijk van het goede teveel, maar toont toch de mogelijkheden van de tool aan. Zeker in een bibliotheekblog waarin de meest diverse onderwerpen aan bod kunnen komen, kan dit een meerwaarde bieden.

Afscheid

2009-03-25T21:04:00.002+01:00

blad

even
wat kleur geven
aan parken en dreven
tot vermaak van een kind
en geluk van de wind
die stoeien zo aardig vindt

om dan uiteen te vallen
tot herinnering

Jef Van Elst

Vandaag hebben we afscheid genomen van Jef Van Elst (1942 - 2009). Jef was er reeds bij sinds de oprichting van de Turnhoutse bibliotheek in 1972 en ook na zijn pensionering in 2007 bleef hij actief in de bib. Hij was verantwoordelijk voor de afdeling poëzie en toneel en bouwde die uit tot een pareltje. Daarnaast lag hij ook aan de basis van heel wat initiatieven o.a. de jaarlijkse gedichtendagactiviteit. In mijn blogbericht van 30 januari zie je Jef nog de editie van dit jaar openen.
Sommige medewerkers zijn moeilijk te vervangen, Jef hoort ontegensprekelijk tot deze categorie.

Eigen schuld, dikke bult

2009-03-22T09:00:00.001+01:00

In onze overmoed om het sjabloon van onze biblog zelf aan te passen, zijn we duidelijk te ver gegaan. Wat leeg aanvaardbaar leek is niet om aan te zien wanneer er berichten op verschijnen: afschuwelijke bladspiegel (of spreek ik hier beter van schermspiegel?), lettertype niet goed gekozen, tags moeten nog aangebracht, ... Waarom kan je trouwens niet doorklikken op de reacties op het filmpje? Ze zijn er wel degelijk (wat ik kan zien als ik het bericht bewerk) maar de link werkt niet. Bij de andere berichten lukt het dan weer wel. Al geprobeerd met extra witregel(s) maar noppes.
Hier moet de volgende dagen nog flink aan geschaafd.

Dit alles belet echter niet dat ik behoorlijk tevreden ben dat de blogtrein vertrokken is. Maar nu komt het belangrijkste: lezers vinden en houden. Op de beeldschermen in de bib draait reeds een promo-presentatie en ook onze andere kanalen zullen worden ingezet: e-nieuwsbrief, stads- en lichtkrant, rappelbrieven, website, leenbonnen, ...
Ik kan tegen mijn bestuur wel zitten vertellen dat een blog voor de bib belangrijk is, de bewijzen zullen nu wel moeten volgen.

Houston, we have lift-off

2009-03-20T21:12:00.007+01:00

De laatste loodjes

2009-03-20T20:33:00.002+01:00

Terwijl ik zit te wachten tot het inhuldigingsfilmpje van onze biblog geuploaded is naar Youtube, toch nog maar eventjes wat op mijn eigen blog zetten.
Het loopt niet echt van een leien dakje, de bevalling van bibliotheekturnhoutdeblog.blogspot.com. Een aantal teksten staan al klaar voor publicatie maar we hadden beslist te starten met een ludiek filmpje, en daar hapert de ketting. Onze hoofdrolspeler, schepen Eric Vos, moet wegens ziekte verstek laten gaan en dus moest nog stoemelings een vervanger gezocht. Gelukkig was de voorzitter van het beheersorgaan bereid om stand-in te spelen. Het monteren en mixen (geluid) was voor amateurs ook nog wat wennen en eenmaal klaar kregen we het in de bib niet verstuurd naar Youtube. Daarom dat ik nu thuis een nieuwe poging waag. Tot nu toe lijkt het te lukken.

Eindelijk!

2009-03-19T20:13:00.002+01:00

Morgen kan je het eerste bericht op onze bibliotheekblog verwachten. Omstreeks 17.15 u kreeg ik vandaag het verlossende telefoontje dat Turnhout klaar is voor onze web 2.0 stormloop. De journaliste van de Gazet van Antwerpen die vanmorgen nog in wacht gezet was, kreeg vanavond toelating om haar bericht in de vrijdagkrant te publiceren.

Wat mag je de eerste dagen verwachten op bibliotheekturnhoutdeblog.blogspot.com?
- Onze schepen Eric Vos komt persoonlijk de biblog inschrijven. Wij brengen er natuurlijk verslag over uit.
- Jeugdauteur Erik van Os wist een ganse klas te begeesteren in onze jeugdafdeling. Een fotoreportage.
- De stripleeskring adviseert de Turnhoutse stripliefhebber, een nieuwe service van je steeds weer verrassende bibliotheek.
- Ga samen met leerlingen van de lagere school mee op reis in de wereld van Alice in Wonderland, onze jeugdboekenweekactiviteit.
- Kunstgalerij 'Achter de spiegel' stelt ten toon: meesterwerken uit de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten.

En nog veel en veel meer.

Parkeerbeleid

2009-03-12T23:27:00.002+01:00

Het college heeft ingestemd met het opstarten van een bibliotheekblog. Alleen mogen we nog niet starten. Er dient eerst overlegd met de werkgroep die zich bezighoudt met e-governement en die vergadert pas volgende week donderdag.
Misschien ook nog maar eens eerst afspreken met de dienst mobiliteit, het gaat hier duidelijk om een geval van 'parkeren'.

Wegdek in slechte staat

2009-03-07T17:43:00.005+01:00

Nee, nu eens geen bericht over de bibliotheek maar wel over het echte werk: fietsen.
Vandaag is het me tijdens mijn ritje nog eens opgevallen dat onze Vlaamse wegenbouwers verschillende strategieën ontplooien in het onderhoud van een weg voor het autoverkeer en een fietspad.

Wanneer een autoweg een gat of andere slijtageverschijnselen vertoont, wordt dit snel tijdelijk opgelapt. Wanneer de ellende te groot wordt, komt er een nieuwe toplaag of zelfs een volledig nieuw wegdek.

Niet zo bij een fietspad. Verschijnt er een gat in het pad, dan wordt er eerst lange tijd niets gedaan. Na lang wachten komt er een primitieve afbakening omheen de put. Een stuk betonijzer en rood/wit gestreept plasticlint behoren blijkbaar tot de basisuitrusting van de onderhoudsdienst (sic). Een verhakkeld wiel of fietskader in de kant verklaren deze interventie. Wanneer het aantal putten aangroeit tot een flinke loopgrachtenlinie verschijnt er naast het fietspad een bord met de mededeling 'wegdek in slechte staat'. Elke fietser met gezond verstand beseft dat de overheid hiermee elke aansprakelijkheid voor gebeurlijke schade, materiële of lichamelijke, afwijst. Omdat fietsers meestal de gewoonte hebben de kortste weg te kiezen, kwestie van zuinig met de beschikbare energie om te springen, en dus het pad blijven gebruiken, dringen er zich toch definitiever oplossingen op voor de wegbeheerder.
Eindelijk, na heel lange tijd, krijgt het fietspad een nieuwe bestrating zal je denken. Maar niet in dit Kafka-paradijs. Hier wordt gekozen voor een goedkope maar in zijn eenvoud geniale oplossing: er wordt een hekken geplaatst aan het begin van het pad met een duidelijk verbodsbord. Een weg die niet (meer) gebruikt wordt moet niet hersteld worden en als fietser zoek je het verder zelf maar uit.

Wil je je met eigen ogen vergewissen van deze creativiteit? 'Dwarskijker Tours' richt op aanvraag gegidste fietstochten in doorheen het prachtige Kempense landschap. Het is wel aangeraden vooraf de nodige verzekerings- en repatriëringsformaliteiten in orde te brengen.

Nog webtweepuntnulliger

2009-03-04T20:43:00.002+01:00

Onze bibliotheekcatalogus is ondertussen weer wat rijker geworden.
Eigenlijk bedoeld voor de kidscatalogus maar voorlopig nog te zien in alle catalogusversies: de Flash-animatie bovenaan. Gewoon een geintje zonder inhoudelijk nut. Er zijn animaties voor de seizoenen, feesten, speciale gebeurtenissen, ... en allemaal wel een beetje interactief. Probeer het maar eens uit met het huidige lentethema.

Verder zijn we ook gestart met 'rate en review'. Iedereen die een beschrijving bekijkt kan hier een sterrenwaardering aan toekennen van 1 tot 10. Daarnaast kunnen leden ook commentaar toevoegen bij de titel. Hiervoor dient wel ingelogd met de lidkaartcode om te vermijden dat zinloos gebral de catalogus gaat vervuilen. Kijk maar eens bij de beschrijving van het geweldige 'Kind 44' van Tom Rob Smith.
Toch weer een stapje verder.

Het aftellen is begonnen

2009-03-02T21:41:00.005+01:00

Als het nu nog misloopt vreet ik mijn kousen op. Ja, er is een principiële beslissing van het college dat de bib met een blog mag starten. Ja, er is overeenstemming gevonden over de blogregels. Nog enkele dagen wachten nu tot de beslissing wordt gekoppeld aan de overeenstemming, of vice versa. We tellen af en achter de schermen wordt er proefgeschreven. Hier en daar duikt Bibliotheek Turnhout al op in de web 2.0 sferen. De Facebookpagina 'Bibliotheek Turnhout' is stilletjes klaargezet, het eerste Flickr-album aangemaakt. Een zeldzame fan is reeds op onze pagina verzeild geraakt. Nog enkele nachtjes slapen en dan ...

Koudwatervrees

2009-02-19T22:09:00.003+01:00

De biblog zal nog minstens veertien dagen op zich laten wachten. Er moet eerst nog een reglementje gefabriceerd worden waarin onze blogpolicy (ik had bijna politie geschreven) wordt toegelicht en dat wordt afgestemd op het communicatiebeleid van de stad.

Ooit al van 'De Olifant' gehoord, de eerste trein op het Europese vasteland die in 1835 reed tussen Mechelen en Brussel? De koeien zouden doodvallen naast de spoorlijn en indien niet, zou toch minstens hun melk zuur uit de uier komen. Schrik voor het onbekende kan tot dwaze verhalen leiden.
Ik krijg zo stilaan de indruk dat al die web 2.0 toepassingen hetzelfde effect hebben bij diegenen die minder vertrouwd zijn met het fenomeen. Want starten met een bibliotheekblog! Wat kan er dan niet allemaal gebeuren? Pas op voor het virtuele bompakket, de digitale poederbrief, de brutale blogjacking of erger nog, een reactie op je blogbericht.

Als één van de belangrijke taken van de bibliotheek is de bezoekers op weg te helpen in de informatiejungle en hen te begeleiden in de keuze van de informatiekanalen. Dat dit ook betekent dat we nieuwe kanalen ontdekken, exploreren en integreren in het aanbod van de bibliotheek. Dan vrees ik het ergste voor onze innovatiekracht wanneer wij telkens weer opnieuw onze besturen in een eindeloze calvarietocht over hun koudwatervrees heen moeten helpen.